Gastfamilieswitch

Ola chicos!

De vorige berichten waren al een beetje gedateerd (foto´s en wist je datjes van week 2 en 3), tijd dus dat ik jullie wat recent nieuws vertel! 

Phil, Lyn, Pieter en ik ten huize Dina

De grootste verandering is dat ik sinds zaterdag in een nieuw gastgezin verblijf. Ik was een beetje teleurgesteld door het lage 'familiegehalte' van mijn vorige gezin. Het kwam er eerder op neer dat je je eigen kamer had en drie keer per dag (waarvan twee keer per dag hetzelfde) eten kreeg... De zoon Neto, had het te druk met zijn reisburo om zich met de studenten bezig te houden en de moeder kwam meestal wel bij ons zitten terwijl we aten, maar dat is natuurlijk niet wat je van een gastgezin verwacht. En er waren wel andere gasten, maar verder dan samen eten (wat wel altijd gezellig was) en tv kijken kwam het niet.

Uitzicht vanaf mijn kamer.

mijn kamer, met tweepersoonsbed

Ik ben alleszins blij dat ik het aan Judith heb laten weten, want zij stelde voor om de laatste week, voor ik naar een van de appartementen boven de Spaanse school zal verhuizen, door te brengen in een 'echt' gezin. En dat aanbod heb ik natuurlijk met beide handen aangenomen! En maar goed ook, want ik zit echt op een toffe plek nu. De gezinssamenstelling is een beetje wazig, maar er zijn zeker 2 kinderen die constant in dit huis wonen: Chavi van ongeveer 5 jaar (doet aan karakte) en Illa van 9 jaar (is constant aan het dansen en doet balet). Zaterdag was er echter ook nog Elsa, maar zondag was ze er niet meer en zat er plots een 17 jarige in de zetel mee Monster High (doet me denken aan winx club Mirte) te kijken. Maar omdat de 12 jarige Elsa begon te afwassen na de maaltijd en de 17 jarige plots lunch begon te bereiden denk ik dat het eerder een soort babysitters waren. Het huis staat tegen de bergwand en is deel van een soort gesloten gemeenschap. Het is alsof het een appartemenstgebouw is, maar dan is allerlei aparte huizen met een algemene toegangspoort. En de helft is hier familie (of dus babysit) en loopt hier in en uit, eet mee, kookt voor de kinderen,...

Het is dus echt bizar om plots in een gezin te komen, en niets te begrijpen van de hele situatie. Er woont ook nog een Amerikaanse, Sarah waarmee het goed klikt. Het is zalig om  een deelgenoot te hebben in het uitpluizen hoe het gezin functioneert, wie er wel en niet familielid is,... Daarjuist hebben we ontdekt dat de C op de doucheknop niet voor Cold maar voor Caliente staat :) Hilarisch, Sarah doucht zich al een hele week met Cold water, hahaha!

De speeltuin/pretpark zonder stroom

Zaterdag ben ik met het gezin mee naar de speeltuin geweest. Echt leuk om zo op familieuitstapje te gaan! Het is een beetje zoals een pretpark, met aan de ingang popcorn-, appel met een rood suiker laagje- en oliebollen in de vorm van donut-verkoper. Ik was natuurlijk de enige toerist in de speeltuin, die vooral bestond uit mega glijbanen, een spiegelpaleis, schommels en een oude stoomlocomotief waar iedereen op zit te klauteren (naast het bordje met verboden op de trein te klimmen). De kinderen hebben zich echt goed geamuseerd en ik had ook echt deugd om zonder al te veel taal mee te spelen. Daarna ging het hele gezin naar de polleteria en moest ik even slikken toen er twee kippen met frieten op tafel werden gezet. Gelukkig zijn ze altijd zo vriendelijk om mij een schoon stukske vlees zonder al te veel bot en bloed voor te schotelen, dat ik met mijn verstand op nul kan opeten. Daarna zijn we met het hele gezin op schoenenjacht geweest. Vader, moeder en de twee kinderen (toen vroeg ik mij al af waarom het derde meisje geen schoenen kreeg) moesten nieuwe schoenen, want zondag was er een schoolfeest van de jongste dochter. Illa wilde natuurlijk per se ook de zilveren glitter ballerina's van Barbie, en niet die roze of paarse met strik. Zalig om een herkenbaar tafereel voor mijn ogen te zien afspelen. Resultaat: twee paar glitterslofjes en tevreden kindjes :)
 
 Zondag was het tijd voor een wandeling in de bergen met Eline en Jens. Het plan om tot aan de 'Viva el Peru' te geraken was iets te optimistisch, want we moesten zorgen dat we terug waren voor het donker werd. De buurt was namelijk niet zo erg veilig... Maar we hebben wel een leuke namiddag gehad, terwijl we de bergen aan het opklauteren waren en door straatjes liepen waar duidelijk geen toeristen komen! 

na de eerste paar trappen moesten we al een pauze inlassen!

Ookal hebben we eerst nog wat energie opgedaan,

Die heuvel hebben we niet gehaald.

Maar we zaten toch hennig hoog!

 
Gisteren heb ik een knutselvoormiddag met Sarah gehad, zij doet twee weken vrijwilligerswerk in een weeshuis en heeft echt ongelofelijk veel spullen bij om activiteiten met de kinderen te doen. Kleurboeken, stickerboeken, stiften, kleurpotloden, allerlei soorten lijm, papier in alle kleuren patronen en maten om te knutselen of origami mee te doen, 8 soorten ducktype, stempels, twister, dobbelstenen,.... Name it en ze heeft het bij. Het origami boek voor kinderen bleek echter niet zo eenvoudig te zijn als het eruit zag, we hebben met twee echt zitten zwoegen en proberen dat het niet normaal was om een kroon en zebra te vouwen, maar kijk het is ons gelukt! Het was echt een gigantisch overwinningsgevoel!

Vanavond gaan we de trip naar Machu Picchu boeken, daar kijk ik echt naar uit! We gaan met z'n zevenen de Jungle trek doen, met 1 dag mountainbiken en raften, 2 dagen wandelen en een dag Machu Picchu. En waarschijnlijk midden december. Hopelijk valt de georganiseerde trip beter mee dan de vorige..

Tot binnenkort!

ps: de dag en nacht tarieven van het water zijn blijkbaar nog vreemder dan ik had gedacht! Na 11u is er ook geen water! Gewoon in pyjama blijven en je dan tegen de middag willen douchen kan dus niet, heb ik helaas aan de lijve moeten ondervinden.

Foto's week 2 en 3

 Hoi!

Foto`s uploaden duurt hier echt een eeuw, maar kijk, het is mij toch gelukt in 2 weken ;)

Onze eerste toeristische uitstap als spaanse studentenvriendengroep was naar de Templo Santo Domingo, die de Spanjaarden bovenop de voormalige zonnetempel van de Inca's hebben neer gepoot:
https://picasaweb.google.com/jolienvandebroek/TemploSantoDomingo?authuser=0&authkey=Gv1sRgCPHH77_2kvPN9QE&feat=directlink

De volgende dag (11 november) wilden we graag de Sacred Valley toer doen. Dus zoals echte toeristen boekten we een trip bij een van de tientallen agencies in de stad. Voor 25 soles (7euro) werden we met een bus naar Pisaq, Oyantantambo en Cinchero gevoerd en kregen we een engelstalige gids erbovenop! We kwamen echter terecht in de geschifte toeristen business en werden bij het middagmaal bijvoorbeeld gedropt bij een grote hangaar waar een live band de omgeving probeerde te doen vergeten, zodat je kon genieten van het buffet. Het buffet was een goede prijs, slechts 20 soles. Gelukkig dat we nog een beetje aan het treuzelen waren en niet rechtstreeks naar de kassa holden om een ticket te kopen zoals iedere andere onwetende toerist zou doen. Want even later kwamen we erachter dat we voor de helft van de prijs identiek hetzelfde ticket konden bemachtigen, gewoon door te doen alsof we naar een andere plek wilden gaan en richting de uitgang liepen. Om maar een idee te geven dat dit type van ruïnes bezichtigen (wat we checklist-toerisme hebben gedoopt, je gaat naar een plek enkel en alleen  het door te strepen op je lijstje en een foto te nemen als bewijs) niet zo aan ons besteed was. De foto´s:
https://picasaweb.google.com/jolienvandebroek/PisaqOllantaytamboEnCinchero?authuser=0&authkey=Gv1sRgCPXkr_HIoPfgJg&feat=directlink

En dan nog de foto`s van uitstapjes en momenten door de week, van week 2 en week 3:

https://picasaweb.google.com/jolienvandebroek/CuscoWeek2?authuser=0&authkey=Gv1sRgCITL1KLnor9V&feat=directlink

https://picasaweb.google.com/jolienvandebroek/CuscoWeek3?authuser=0&authkey=Gv1sRgCPGHzqHj9v7seA&feat=directlink

Hebben jullie weer even iets te doen ;)

Toedels!

Wist je datjes uit week 2 en 3

 
Wist je datjes vanuit peru opgetekend in week 2 en 3:

- 'moeder' dina echt een speciaal geval is:
 1. zondag is het volgens haar een rustdag, dus dan kookt ze 's middags niet. Meestal is iedereen op uitstap, waardoor het niet echt een probleem is, maar toch.
 2. Als ze door de week geen tijd heeft om te koken, krijgen pieter -de peanutbutterjelly etende amerikaan- en ik 5 soles (1,70 euro) om lunch te kopen. Een keer kreeg Lynn -de 48 jarige vrouw die erbij was toen ze de berlijnse muur aan het omduwen waren- echter geen geld. Zij had gezegd dat ze niet zou mee eten omdat ze een uitstap ging maken. 
 3. Over het eten op zich heb ik niet echt te klagen. 's Morgens is het gene vette: twee ronde platte broodjes, een schaaltje aarbeienconfituur. Goed voor een paar dagen maar ik kan nu even geen aarbeienconfituur meer zien. Er is wel altijd een extraatje zoals yoghurt met banaan of guacamole of havermoudpap.
 4. En 's middags en 's avonds eten we hetzelfde. Er is altijd soep, meestal met veel pasta in. Het hoofdgerecht is veel rijst, met bv een rare groentencombinatie erbij en kip in een sausje met wortelschijven. Maar ik denk dat het gewoon peruviaans eten is en op zich is dat wel oke.
 5. Poetsen een vreemde opvatting is ten huize van Dina. Stof afvegen gebeurt bv om de 3 weken; dweilen komt neer op het rondduwen van het vuil met een vieze natte handdoek; ramen worden 'gewassen' door met een doek en wat ramenspray het vuil een beetje rond te vegen, zodat je er daarna nauwelijks beter door kan kijken.
 6. mijn ervaringen bij Dina duidelijk beperkt zijn tot eten en poetsen (waar ze constant mee bezig lijkt te zijn).
 -het hier nog steeds super mooi weer is, zeker meer dan 20 graden. Hoewel het de ook al een paar dagen echt echt gestortregend heeft, uren aan een stuk. En omdat we zo hoog zitten klinkt de bijhorende donder en bliksem stukken angstaanjagender.
-ik daardoor constant een verbrande tomatenneus heb.
-hier elke morgen een soort kanonschoten of dynamiet die ontploft te horen is en ik geen flauw idee heb vanwaar dat komt.
 -roetfilters nog niet uitgevonden zijn in peru: alle auto's (en dat zijn er heeeeeeeel veel) stoten gigantische zwarte rookpluimen uit. De bussen zijn nog erger.
-peruvianen in het verkeer echt gelijk italianen zijn. Ze hebben het 'ritssysteem' een beetje aangepast: je mag zowel links als rechts ritsen!
 -het warm water ook nog moet worden uitgevonden.
-ik de eerste dagen dus een koude douche genomen hen, maar ondertussen van pieter de tip heb gekregen om de linkerkraan gewoon een ietsiepietsie open te draaien, tot er juist genoeg water uitkomt, en dat dan het warmste is dat het wordt. Ookal is het al terug koud vooraleer het je knie bereikt.
-de duitse vrouw het douchen hier adventurous vindt. Nota bene dezelfde vrouw die in november 1989 mee naar de andere kant van berlijn ging om er te vieren dat de muur weg was, met de schrik dat ze mss niet meer terug kon.
-hier ook een soort dag en nacht tarief is wat water betreft: na 11u komt er geen water meer uit bepaalde kranen.
-ik gisteren voor het eerst in mijn leven een kippenbout heb afgegeten. En dat het echt smaakte.
-ik gisteren voor het eerst een postbode heb gezien die de post aan de spaanse school kwam afleveren: ze bestaan dus :)
-je op de markt echt alles kan kopen. Ook nepgeld. Vandaar dat iedereen constant de echtheid van je briefje controleerd.
-ik deze wjdjes dus al even met jullie wilde delen, maar er pas nu in geslaagd ben!

Foto´s eerste week

Dag allemaal!

Het heeft even geduurd, maar hieronder vnden jullie de link naar de eerste foto's! 

Voor foto´s van de eerste dagen, tijdens mijn omzwervingen in Cusco:
https://picasaweb.google.com/jolienvandebroek/JolienInZuidAmerika?authuser=0&authkey=Gv1sRgCIjPz8-Z4-PNGg&feat=directlink

Voor foto´s van de eerste week Spaanse les:
https://picasaweb.google.com/jolienvandebroek/CuscoWeek1?authuser=0&authkey=Gv1sRgCMny1ruLzMqcag&feat=directlink

Er staat uitgebreide uitleg bij de foto's, ik hoop dat jullie ervan genieten en op die manier  een beetje een beeld krijgen van hoe ik mijn eerste dagen heb doorgebracht!

De foto´s van mijn eerste echte toeristische weekendje volgen later, die zijn nog niet becommentarieerd :) 
In ieder geval was het wel echt de moeite om een keer dingen te bezoeken in Cusco (zaterdag) en buiten Cusco te gaat (zondag). En dat allemaal met de andere studenten van de spaanse les! Ik ben echt ongelofelijk blij dat ik die les volg, en niet alleen om mijn spaans met serieuze sprongen te zien vooruitgaan... Het is gewoon zalig om mensen te leren kennen, die ook nog alles moeten ontdekken en contacten willen opbouwen. 

Vandaag de tweede week spaans ingegaan met een ietwat andere klassamenstelling (Maria zit plots in de andere klas en Sandra (Ned) en Miguel (GB/net verhuisd naar Cusco)) maar een super enthousiaste leerkracht Romberto! Waarvoor ik dringend mijn huiswerk moet gaan maken... :)

Liefs,
Jolien die zich hier meer en meer thuis begint te voelen!

eerste les spaans? of toch niet...?

Hè hè! de eerste dagen hebben we overleefd: nog een beetje rondgelopen, voor de eerste keer alleen op restaurant geweest (dina vindt dat zondag een rustdag is, en dus is er geen middag eten) en gebabbeld met peruvianen die naast mij op de bank kwamen zitten en steevast het gesprek begonnen met ¿de donde eres?... maar eigenlijk echt wel vriendelijk waren, al was het maar omdat ze tegen mij spraken :)! Gelukkig kon ik af en toe ook iets kon terugzeggen, tegen de ene al wat meer dan tegen de andere. Ik heb ook het duits koppel van het vliegtuig terug gezien, die tijdens hun 16 dagen durende rondreis door Peru én Ecuador ook 1,5 dag Cusco hadden gepland. Tsjonge, dan ben ik toch blij dat ik meer tijd heb om op mijn gemak rond te kuieren!

Vannacht was ik super zenuwachtig, want deze ochtend zou ik mijn eerste spaanse les hebben (en alle hoop op sociale contacten staan daar op)! Ik had mezelf voorgenomen om echt op tijd te vertrekken, want ik moet naar san blas, bovenop de heuvel om naar de spaanse school te gaan... tot daar mijn voornemen, blijkbaar zijn sommige gewoontes niet zo makkelijk te veranderen. Zodus kwam ik juist op tijd, maar compleet bezweet en vooral uitgeput aan in de school. :) Er waren al heel wat studenten en het was niet helemaal duidelijk hoe alles in zijn werk ging. dus ik dacht, ik zal hier gewoon wat in het midden gaan staan... op den duur werd iedereen (zo´n 12 studenten) toegewezen aan een leerkracht en liep de kamer leeg... en ik stond daar dus stom vriendelijk te lachen tegen iedereen die passeerde. Gelukkig merkte Manfred, de Nederlandse eigenaar van de school (die ik had zitten stalken van op de luchthaven) mij op, en zei doodleuk dat mijn les deze week in de namiddag zal doorgaan. ah. euhm... oke dan..?

Blijkbaar had ik zaterdag een introductie toertje door cusco gehad moeten hebben met Niko, de engelstalige vrijwilligerscoördinator van de school. Euhm, nee? Waarom wist ik daar niets van? Er zou gebeld geweest zijn met dina, maar die had mij dus niets gezegd. Maar het bleek achteraf gezien eigenlijk helemaal geen ramp, want Manfred stelde voor om dan zelf even met mij de toer te doen! Het is echt een vriendelijke man, die nog een beetje extra zijn best lijkt te doen omdat ik het nichtje van Judith ben :) Echt zalig, ik had dus plots een nederlandstalige gids aan wie ik al mijn vragen, die in mij waren opgekomen tijdens mijn afgelopen observatiedagen, gewoon kon voorleggen! Nu weet ik dus lokale marktjes (waar we een blik melk zijn gaan kopen omdat ik geen zwarte koffie dronk, een van de extraatjes) liggen, net als een paar goede restaurants en cafes, weet ik bij welke banken ik best geld kan gaan afhalen zonder extra commissies te betalen, heb ik mijn mottige dollars waarmee je in het dagelijks leven geen klop bent kunnen omruilen, weet ik hoeveel bepaalde dingen oa de taxi, water, kleine eetdingen kosten, waar ik een simkaart moet kopen, hoe die vreemde volgepropte collectivos werken en hoe het zit met de post :) Niet iedereen heeft namelijk een brievenbus,wat ik als volleerde postbode al had opgemerkt ;) Zodus, als jullie mij een kaartje of briefje willen sturen doe je dat best naar de spaanse school, waar ik ook tijdens mijn vrijwilligerswerk nog zal komen (dus heel mijn tijd in Peru, tot 25 januari).

            Het adres is: Jolien Vandebroek, Escuela San Blas, Carmen Bajo 224, Cusco, Peru

Ik moet nog een keer naar het postkantoor gaan (ééntje voor de hele stad, maar blijkbaar staan er ook houten brievenbussen in sommige toeristische soevenierwinkels) om te checken hoe ik iets naar jullie kan sturen :) Ik ben heel benieuwd wat de spaanse lessen straks gaan geven. Ik hoop dat ik mezelf kan wakker houden, want het is van 14u tot 18u20, wat voor mij nog steeds aanvoelt als het belgische uur, van 20u tot 00u20 en zoals jullie weten ben ik niet zo`n avondmens... de meeste activiteiten die de spaanse school (ik was even aan het overwegen om het af te korten, maar ss lijkt me niet zo´n goed plan..) organiseerd beginnen dan ook om 20u, maar dat is dus om 2u s nachts he!! man man man... hoe lang zou het duren voordat mijn klok en rode bloedcellen beseffen dat ze zich dringend moeten aanpassen?

Aangekomen!!

Ola Pola!

ik ben er geraakt! de vliegtuigreis was zeer vermoeiend, maar aangenaam tussen de duitsers en Brusselaar. Mijn benen werden bijna afgekneld door het gebrek aan plaats, dus werd ik constant wakker en moest ik (samem met de grote duitser naast mij) wat gaan stretchen achteraan het vliegtuig. Trouwens, ik heb Olaf niet gezien, volgens mij zat hij er niet op. Toen ik eindelijk gearriveerd was in Cusco, besefte ik voor het eerst dat ik vanaf nu alleen mijn plan moest trekken. Het vliegtuig was nog een veilige cocon, waarin mensen elkaar aanspraken, je een duidelijk doel had en richtlijnen kon volgen. Eenmaal aan de uitgang van de luchthaven van Cusco moest ik er plots op vertrouwen dat ik wel afgehaald zou worden. Super veel mensen, veel kaartjes met namen op, hordes taxi chauffeurs (taxi miss?) maar niemand met Jolien Vandebroek. Slik. En natuurlijk wekt die gsm hier niet. En ik had alleen briefgeld. Tot plots een vriendelijke amerikaanse? vrouw vantussen de bordjes mensen vroeg of ik engels sprak en of ik een nummer had dat ze voor mij kon bellen. dus ik ongelofelijk enthousiast opgelucht en blij naar haar, zij Manfred van de spaanse school gebeld en die heeft mij gerustgesteld dat ik gewoon 5min moest wachten en er ieman op weg was. 55mim later en nog een telefoon door een taxichauffeur later kwam Neto, van mijn gastfamilie mij in zijn oldtimer rooie kever ophalen :) Het was een leuke autorit, waarin al mijn spaanse kennis meteen van pas kwam. Hoewel hij een reisbureau heeft en dus ook perfect engels kon, wat enkel gebruikt werd als het niet anders ging. Er blijven nog een heel aantal andere jongeren bij hen, allen volgens hetzelfde concept van spaans leren en of vrijwilligerswerk doen. Een amerikaan, twee duitsers en een hollandse. dina de moeder is echt een schat van een mens, ze gaf mij meteen coca thee tegen de barstende hoofdpijn, hartkloppingen en complete uitgeputheid :). Ik kon echt niet meer doen dan dat opdrinken en op mijn bed in slaap vallen. Buiten het korte opstaan voor het middag eten (1u hier, 19u thuis) en avondeten (voor Belgie om 1u s nachts) heb ik constant geslapen. Midden in de nacht kreeg ik plots een ongelofelijke dorstaanval en vond ik gelukkig ergens in de keuken de theekan met nog halflauw water en een gebruikte tas.. het kon me echt niet schelen, als het maar drinkbaar was :)

deze ochtend ben ik verhuisd naar mijn eigen kamer, ik sliep voor een nacht in Neto's king size bed omdat er een hele wissel ging gebeuren, nou vond ik dat natuurlijk niet zo erg ;). Het bizarre is op dit moment dat ik geen klop te doen heb. Iedereen heeft zijn beszigheid en ik moet dus mijn plan trekken. Natuurlijk verwacht ik niet dat ze mijn handje vasthouden, maar het was/is wel raar. Ik heb een kaart gekregen van een van de duitsers die vanavond vertrekt en een richtlijn waar ik een bank kon vinden, en ben dan maar een beetje doelloos gaan ronddwalen. Ik voel me gewoon nog compleet gedesoriënteerd in tijd en ruimte. Ik snap niets van wat ze hier doen,ik kan niet denken, ik ben uitgeput na een halve straat (niet overdreven) en heb dus gedaan waar ik het beste in ben: mensen kijken :) Ergens op een druk punt, op de trappen voor de ingang van een mega supermarkt (waar ik nog niet binnen ben geweest uit zelfbeschreming voor teveel indrukken) kijken naar het leven in Cusco. Versterkt mss het luchbel gevoel, maar om 15min naar de historische stad te wandelen heb ik echt nog niet voldoende energie.

Gisteren was er het waauw gevoel toen ik voor de eerste keer in mijn leven met elke vezel in mijn lichaam besefte dat IK mijn leven in mijn eigen handen heb, dat ik beslis om op een vliegtuig te stappen, eerst nog iets te eten, iemand al dan niet aan te spreken... dat was echt een ongelofelijke high. Ik kon met niemand overleggen, moest het zelf maar zien te regelen maar er was een soort vertrouwen dat ik wel de juiste dingen tegen zou komen, wat ook gebeurde.
Vandaag ervaar ik ook de keerzijde van de medaille. Het zal dus van mij afhangen wat er zal gebeuren. Right. Het kost me veel moeite om niet in mijn bed te gaan liggen met mijn laken over mijn hoofd en te hopen dat ik zal verdwijnen. Klinkt een beetje zwartgallig, en het zal overgaan, dat weet ik. Ik heb gewoon geen flauw idee hoe ik deze 4 dagen zal overleven/zal doorbrengen voordat er wat structuur ontstaat door het volgen van de spaanse lessen. Anderzijds, stel u voor dat ik nu spaans ñmoest beginnen leren, dat zou zonde zijn van het geld en de moeite van de leerkrachten, mijn hoofd is een bonkende zeef en zou toch niets opslaan :)

Nog 4 min om op dit toetsenbord te rammen..

mama een hele gelukkige verjaardag!

Ik zie jullie graag!!