Machu Picchu

Hola chicos!

Na een dagje herstellen van de gigantische spierpijn (het deed mij iets teveel herinneren aan mijn dijbenen na mijn rugby ervaring) en de vermoeidheid, tijd om mijn fantastische tijd op weg naar en in Machu Picchu met jullie te delen!

Samen met de Duitsers en Jens hadden we besloten de Jungle Track te boeken. Deze vierdaagse tocht was de zogenaamde avontuurlijke track, met een dag mountainbiken en een optie raften en ziplinen (weliswaar extra te betalen) twee dagen wandelen en de vierde dag de bekroning van de tocht: Machu Picchu.

Dag 1 begon met een busrit naar de 4200m hoge berg, vanwaar we 42km op onze mountainbike naar beneden konden bollen! Onderweg genoten we van mysterieuze bossen omhuld met warme mist, watervallen waar we doorheen splashten en haarspeldbochten waar we in het begin nog voor afremden en naar het einde toe steeds harden doorheen zoefden. Na nog een stukje met de bus arriveerden we in onze eerste slaapplaats: Santa Maria. Daar aangekomen ging de meerderheid raften, maar met barstende hoofdpijn had ik meer zin om een beetje te rusten en de buurt te verkennen. Onderweg waren we namelijk mango, citroen en papaja bomen tegengekomen en je hoort mij al aankomen, daar wou ik wel eens van proeven! Helaas spreken we over bomen en kostte het mij dus heel wat moeite om één mango en een citroen van de tak te 'gooien'. Gelukkig zag een peruviaans koppel mij bezig en stelde de man voor om even voor mij in de boom te klimmen, ongelofelijk hoe lenig hij was! En ongelofelijk hoe groot mijn smile was toen in met acht mango's in mijn t-shirt terug liep, en how jong dat smaakte! 's Avonds kwam de gids met een alternatief plan dan het 'platgelopen en door agencies in de stad uitgestippelde pad te lopen'. Daar had den deze wel oor naar :) 

De volgende ochtend liepen we dus niet eerst 2 uur over een vlak en saai stuk weg maar werden we met de taxi op het einde afgezet en konden we meteen serieus beginnen klimmen. Het was echt zalig om door de bananenbossen, langs koffie en cocaplantages te lopen. En de tijd die we met de taxi uitspaarden hebben we besteed aan het bijwonen van een cocabladeren ritueel door een echte sjamaan, en een van de eerste knappe peruvianen die ik heb ontmoet ;) De rest van de dag liepen we met een tatoe met sap van een of andere bloem langs smalle paadjes op grote hoogte tot we plots de rivier moesten oversteken in een minibakje (zie filmpjes op https://picasaweb.google.com/jolienvandebroek/FilmpjesMachuPicchu02?authuser=0&authkey=Gv1sRgCI25vNrropnQ2QE&feat=directlink
). Gelukkig plonste we niet veel later niet in deze rivier maar wel in de hotsprings die echt zalig waren na een dagje zweten en (vanaf de middag) beregend worden. In den donkerte liepen we naar onze tweede slaapplaats toe, Santa Thereza, nog iets meer dan het vorige een dorp dat leeft van de doortocht van de toeristen op weg naar Machu Picchu. 

Dag drie gingen we met een zestal (een koppel fransen, een koppel canadezen, een duitser en ikzelf) van de in het totaal 16 deelnemers aan onze tocht verder de alternatieve route doen. Ditmaal geen rituelen, maar drie uur lang een deel inca trial volgen (niet de famous one, en volgens de gids veel minder zwaar, maar mijn tong hing toch meermaals tot aan mijn knieën). Want serieus, drie uur lang in een gezapig tempo/al kruipend omhoog, dat was niet niks! Maar de verwondering en het enthousiasme toen we plots tussen de bergen in Machu Picchu zagen liggen was het afzien waard! Om onze tijdsachterstand een beetje in te halen, stelde de gids voor om in 'incastyle' de berg af te dalen (zie Picasa). In uiterste concentratie renden we 40min de berg af, wat een kick! Maar de volgende dag bleek dat mijn spieren dat niet gewend waren... (ik had niet alleen mijn kuiten maar ook mijn bovenbenen moeten stretchen). En toen we de rivier bereikt hadden en terug op een vlak stuk liepen, dacht ik terwijl ik mijn fototoestel uit mijn tas aan het graaien was, wow ik moet echt een foto maken dat ik dit helemaal naar beneden hebben gelopen, en zonder mijn voet om te slaan... TSJAK!! Nog voordat die gedachte van de ene hersenhelft naar de andere was geflitst lag ik al kermend van de pijn en omringd door bezorgde gezichten die niet goed begrepen wat eraan de hand was, op de grond, met een omgeslagen enkel. Het is niet waar hè. Gelukkig waren we vlakbij de lunchplaats en was een taxi onderweg omdat we achter op schema liepen. En met een goede maaltijd, een dosis tijgerbalsem van Aurore en de wandelstokken van Clemence, heb ik zonder al te veel pijn de vier uur durende namiddag tocht rond de machu picchu berg en mét rugzak kunnen uitlopen. 

Tijgerbalsem kan echt wonderen verrichten, en een portie koppigheid ook, want ik wilde de volgende ochtend natuurlijk wel zoals de echte om 3u45 opstaan en vanuit Aguas Calientes de 1716 trappen omhoog doen in de gietende regen! En traag maar zeker, maar zeker traag, is het me gelukt! Tijdens de 1,5u uitleg in Machu Picchu (die redelijk waardeloos was omdat de gidsen de trein van 9u wilden halen) begon gelukkig de zon te schijnen. Zo konden we een beetje opwarmen en opdrogen en tenminste iets van het spectaculaire uitzicht zien, dat vroeg in de ochtend volledig door wolken bedekt werd. Tegen de middag hadden we terug voldoende energie om ook de klim naar Wayana Picchu te maken, gigantisch stijl, maar echt de moeite. Vanop het puntje puntje van de hoogste rots hadden we een prachtig uitzicht op Machu Picchu, de weg die we de dag ervoor én die ochtend hadden afgelegd én omringende bergen. Zo sjiek! En waar ik in Machu Picchu het gevoel kreeg compleet uitgeput te worden, was Wayana Picchu een soort batterijoplader en werd ik helemaal blij van die plek. We hadden echt een hele dag in Machu Picchu en ondanks de spierpijn bij elke trap, wilde ik die dag wel volledig benutten. Dus na de middag besloten Alex Sarah en ik om ook de Sun gate te bezoeken, dat niet 5 maar 40 min wandelen bleek te zijn... Langs deze poort komen de echte inca trailers naar binnen. De naam had echter beter rain gate kunnen zijn, want de zon was ver weg op de moment dat we daar arriveerden. Gelukkig zijn amerikanen aangenaam gezelschap en ik was net mijn skinnydip ervaring vol enthousiasme aan het vertellen toen.... OH NEEjèn HE! ... ik mijn voet voor een tweede maal omsloeg. Wat was dat weer van diene ezel..? Blijkbaar gaan amerikanen ook in peru naar de fitness en dat was te merken toen Alex mij de resterende weg tot aan de bushalte half naar beneden droeg :) 

Het afscheid van Machu Picchu was dus niet wat ik mij had voorgesteld, maar toen ik eenmaal een warme douche had genomen (niet in het hotel van een andere amerikaan die bij mij op de bus zat en een soort kanonen maakte voor de Navy om satelieten uit te schakelen, en die mij dit voorstel deed) en naar een enthousiaste peruviaanse band zat te luisteren met een cappuccino in de hand, voelde ik mij al veel beter! En na nog een late trein en busreis was ik om 1u15 blij dat ik in mijn bedje lag :)

Ik heb niet echt iets overgehouden aan mijn enkel, want gisteren heb ik enthousiast mee staan volleyballen met de andere psychologen en ik ben alweer aan het pakken voor mijn volgende reis! Ditmaal gaan we met de meisjes van de appartementen hier (Jana die haar stage in hetzelfde project doet, Steffi, ook van psych, Michelle wiens pc ik altijd mag lenen, Suzan die hier al het tweede jaar op rij maanden aan een stuk zit en paardrij Josje) een tocht naar Lima, Paracas, de eilanden, de zandwoestijn in Ica en de Nasca lijnen doen! Morgenvroeg vliegen we naar Lima, dus mocht de wereld vergaan, hangen we ten minste tijdelijk veilig in de lucht ;)

Ik wens jullie allemaal een hele leuke en gezellig kerst toe
en
tot binnenkort!

Liefs,
Jolien

ps: De foto's staan in mijn dropbox, helaas nog niet volledig becommentarieerd, maar hoewel daar nu geen tijd meer voor is, wil ik ze jullie toch niet onthouden! Click here to view Photos.

Foto's!!

Hoi!

Hier nog wat foto's van de afgelopen weken!
De meeste foto's van de gastfamilieswitch hebben jullie al gezien, maar er zijn wel nog een paar leuke van de kindjes! https://picasaweb.google.com/jolienvandebroek/Gastgezinnenswitch?authuser=0&authkey=Gv1sRgCL-U1pjCq_-UXQ&feat=directlink en alles is voorzien van commentaar :)

Mijn tocht naar de ruines het dichtst bij Cusco, zalig om een keer alleen de natuur in te trekken: https://picasaweb.google.com/jolienvandebroek/TambomachayPukaPukaraEnSacsayhuaman?authuser=0&authkey=Gv1sRgCPrW7_HT9JX7Yg&feat=directlink

De tocht naar tipon met Eline vorig weekend, oh nee, ondertussen al twee weekends geleden :) https://picasaweb.google.com/jolienvandebroek/TiponMetEline?authuser=0&authkey=Gv1sRgCJiR2deWloqUZw&feat=directlink

De paardrijtocht met Josje (nee niet van K3, al zijn er momenten dat het toch door mijn hoofd schiet). Hoewel ik er gisteren achter kwam dat ik het verkeerd verstaan heb en het Jossie in plaats van Josje. Ma bon, Josje is grappiger:
Click here to view "Cusco"

En nog wat losse foto's met onder anderen het voetbalavontuur!
https://picasaweb.google.com/jolienvandebroek/Weekend?authuser=0&authkey=Gv1sRgCOKg4MHt4rD6-AE&feat=directlink

Toedeloe!

Start vrijwilligerswerk? of toch niet...?

Man man man. Wat een gedoe zeg. Ik ben net voor de tweede dag op rij, voor niks, naar de gevangenis geweest. Lichtjes frustrerend. En ik versta die psycholoog echt niet. Dat is nog het meest frustrerend. Hij begint dan te praten, ik probeer in te pikken in het midden van de zin (het begin heb ik door de spreeksnelheid natuurlijk al gemist) en als hij dan vraagt of ik het begrepen heb en kan ik hem alleen maar met grote ogen en opgetrokken wenkbrauwen aankijken terwijl ik mezelf knalrood voel worden.

Gisteren was de introductie met Nico, de coordinator van de school, gelukkig dat hij erbij was, of ik was denk ik niet naar binnen gegaan. Das dus echt een gevangenis he. Langs buiten en aan de inkom dan toch: een grote lange witte muur met prikkeldraad (ziet er gloednieuw uit, misschien omdat er twee weken geleden een ontsnapping was?) en een grote poort, die nog niet volledig geinstalleerd is, want je moet nog aankloppen aan het kleine deurtje. Eenmaal je gsm en andere spullen afgegeven te hebben en je naam en paspoortnummer genoteerd is, ziet het er redelijk normaal uit. Er lopen groepjes jongens rond in schooluniform, een aantal zijn patatten aan het schillen en hier en daar lopen volwassenen met iets als `sociaal werker` op hun rug en een walkie talkie in de hand. Na een tijdje gewacht te hebben (en twee -vieze vuile- honden die aan ons kwamen snuffelen) werd ik dus door Nico voorgesteld aan de huidige psycholoog. Zes jaar afgestudeerd vervangt deze man de veel aangenamere en rustig sprekende Juan die na 12 jaar naar de afdeling in Arequipa zal terugkeren. Zodus ik zal het met Alcantrez (?) moeten doen. De voorstelling trok eigenlijk echt op niet veel, Nico had mijn cv vast, maar wist duidelijk niet wat erin stond en ik was niet in staat om fatsoenlijk op de vragen te antwoorden of uit te leggen welke ervaring ik al had. Tot daar de introductie op maandag. Ik was blij dat ik terug mee kon met Nico en heb mij meteen ingeschreven voor meer Spaanse les.
Vandaag was dan dus de dag dat ik zou beginnen. Dus ik, goed op tijd (ja echt!), mij tussen Peruvianen op de achterbank van een bus gepropt en na een tijdje op het zijdeurtje te hebben geklopt (Damn dat was te zacht. Waarom passeert er net nu een bus? Ja nee, dat was ook gene goeie klop...) werd ik binnen gelaten. Na de controle mocht ik doorgaan naar het gebouwtje waar de psycholoog in zat. De verwelkoming ging goed, euhm ja, tot daar ging dus goed. Hij begon een heel geratel waar ik de woorden 'escribes', 'projecto' en 'para la direction' uit heb verstaan. Hij vroeg wat mijn specialiteit in psychologie was (heb ik dat?) wat ik gedaan had (ik heb dan maar de Kaap als eerste werkplek gepromoveerd) hoe ik met die kinderen gewerkt heb,... Op zich geen ongewone vragen, maar dat hij bleef doorgaan over het feit dat ik achter de pc moest gaan zitten en een programma of project moest opstellen om met de gasten te doen, dat begon mij stilaan grote zorgen en halve paniekaanvallen te bezorgen. Dus ik uitleggen dat ik nog bijna niets wist over de instelling of de jongeren en dat ik dus onmogelijk een programma kon samenstellen, dat mijn spaans echt nog niet goed genoeg is om weet ik veel wat voor de directie te schrijven,... en ah nee he, ik heb echt geen zin om nogmaals sociale vaardigheidstrainingen te gaan doen. Al was dat het enige concrete dat ik met hand en tand kon vertellen en was hij daar heel enthousiast over. Na een half uur proberen werd ik terug naar huis gestuurd met de opdracht om een tekst te schrijven over mijn werkervaringen en concrete dingen die ik op de Kaap gedaan heb. Ik denk dat ik begrepen heb dat het nodig is om aan de directie voor te leggen en om zo een toegangspasje te krijgen. En dat hij het gisteren was vergeten te zeggen. En dat ik mij morgen in mijn spaanse les maar moet laten helpen. En dat als ik dat heb, we dan morgen zullen starten. Met 1 trage uitleg over de instelling en 2 trage uitleg over hoe en wat hij in hemelsnaam met deze doelgroep (wat is de doelgroep?) doet en 3 een rondleiding en 4 een kennismaking met de gasten. Of dat is toch wat ik graag zou hebben.

We zullen zien (zei de blinde, en hij zag gene steek <oma vdb>).