Post?

Volledig geissoleerd tussen de Spaans sprekende mensen, kijk ik er heel erg hard naar uit post van jullie te ontvangen! Je kan iets sturen naar:

Kaya Children International

Jolien Vandebroek

CALLE 16 DE CALACOTO Nº 8139

Zona Sur

La Paz

Bolivia

Normaal gezien (als ik nog nieuwe stempels krijg) blijf ik hier tot midden april...

Mucho, mucho gracias!

Jolien

Aangekomen in Bolivië!

Een kleine stap voor de mensheid, een grote stap voor mezelf. 

Vertrekken uit Cusco en zo mijn wereldje, waar ik mij ondertussen in genesteld had, en mét Nederlands sprekende mensen achterlaten, was niet simpel. De angst voor wat zou komen, de angst om alleen verder te trekken, de angst dat ik mij niet zou kunnen uitdrukken,... en hoe lief iedereen in Cusco was, mja, dat zorgde voor de nodige twijfel en traantjes. Maar sushi doet wonderen en met het extra duwtje in de rug van leerkracht Alex die mij drie maanden Spaans heeft geleerd, stapte ik vol goede moed de bus op, richting Copacabana. En ik was de trap nog niet tegoei op of ik werd al verwelkomd door een hele troep vrolijke Londen- en Parijzenaars die hetzelfde bustraject gingen afleggen! Ge kunt u wel voorstellen wat een ongelofelijke oplichting dát teweeg bracht. De grens oversteken wees zichzelf uit, zoals iedereen had voorspeld. Alleen gaven ze mij een stempel voor 30 dagen, terwijl ik vroeg om 90. "Neen, 90 dagen geven wij hier niet, daarvoor moet je naar La Paz," zei de duanier, terwijl de 90-dagen-stempel naast hem lag. In Copacabana had ik bijna de boot gemist naar het Isla del Sol, maar met nog 15min te gaan realiseerde ik mij dat La Paz slechts 5u (ipv 6 in Cusco) achterloopt op België. Aangekomen op het eiland dacht ik dat ik na Cusco wel geacclimatiseerd was aan de hoogte, maar ik geraakte amper omhoog met al mijn bagage! Gelukkig was er een wijsneusje van 10 jaar dat zich opwierp als mijn gids en "volledig aangepast was aan het leven op het eiland en best wel mijn bagage kon dragen hoor!". Jè, da kon echt niet maken... of misschien toch mijn kleine rugzak? <hijg-hijg-hijg> Op het eiland viel niet zo heel veel te zien, al was het uitzicht ongelofelijk prachtig. Vooral toen ik ´s ochtends vroeg, nog een tochtje naar de zonnetempel ging maken, zag je de besneeuwde bergtoppen van Bolivië als bewakers een kant van het meer omringen. Een bloedoffer (ik ben van de trap gevallen in de tempel, gelukkig was er geen kat in de buurt om dat te zien) en heerlijk ontbijtje later, ontmoette ik op de aanlegsteiger een Belgisch (die mij de avond ervoor in het restaurant al was opgevallen) en Nederlands meisje. En ja hoor, zij gingen naar La Paz! Zo perfect :)

Bussen in Bolivië blijken echter minder georganisseerd te zijn dan in Peru, alle tis te zeggen, blijkbaar verkopen alle zogenaamde agencies gewoon kaartjes zonder rekening te houden met de plaatsen. Dus toen wij daar aankwamen bleken alle ´toeristenbussen` vol te zitten. Drie plaatsjes op de achterbank van een lokale bus bleken aan dezelfde relatief dure prijs echter wel nog beschikbaar te zijn. De Belgische had echt een droomleven. Ze deed altijd seizoenswerk waardoor ze 6 maanden werkte en 6 maanden reisde. Op dit moment was ze programma verantwoordelijke op een cruise schip van Amsterdam tot ergens in het oostblok. Dat was gewoon zo´n eye-opener dat er ook andere dingen mogelijk zijn dan straks als ik terug kom beginnen te werken voor de rest van mijn leven. Niet dat ik op een cruiseschip wil werken, wel dat ik  nu al weet dat dit niet mijn laatste reis zal zijn. Ik ben er alleen nog niet uit hoe ik dat in het psycho vakgebied ga toepassen... De paniek sloeg mij opnieuw om het hart toen we arriveerde in La Paz. Deze stad is echt GIGANTISCH. Daarbij vergeleken is Cusco een dorp. De hele stad ligt in een dal en de randen zijn van die grellige geerrodiseerde bergen. Als ge begrijpt wat ik bedoel :) Maar opnieuw bleek paniek nergens voor nodig want ik terwijl ik de trappen van de bus afliep was (precies de peruviaanse zus van Rietje) mijn naam al aan het roepen (Joli, Jolian, Juli?) Yo, Yo, Yo!  :)
Ximena, de directrice van Kaya Children had haar tante opgetrommeld om mij te komen zoeken, want blijkbaar kwamen de bussen niet op hun normale plaats aan en moesten ze zich dus opsplitsen om mij te zoeken. Succesvolle strategie!

En ook mijn gastmama Mercedes is super vriendelijk. Ze leeft in een rijke buurt, in een groot huis met haar twee zoons, Victor en Samuel. Waarvan de laatste er echt uitziet als een gladde aal en bij een of andere elite ´studiegroep´zit (Boliviaanse vrijmetselaars?). Hij doet mij echt aan iemand denken, maar ik ben er nog niet uit. Wat wel echt bizar is dat ze een huishoudster hebben, Martha, die al 30 jaar bij de familie leeft en enkel op zondag vrij heeft. Die wordt echt constant geroepen om eten te maken of om iets te vragen, draagt de spullen van Mercedes, wast de vuile sokken van den Samuel,... Ze zijn daar wel echt vriendelijk tegen, maar vinden het zo vanzelfsprekend dat Martha alles voor hen doet... Dat is ongelofelijk makkelijk, dat moet ik toegeven, maar ik voel me zo beschaamd. Dat haar leven eruit bestaat om andere te dienen, vroeger ja, maar in 2013?

Maandag avond kwamen Mercedes haar zussen op de koffie (dus Martha naar het winkeltje chips en frisdrank halen) en hebben we de hele avond gekaart (een variant op jokeren, mét "koop ik!") tot de dames om 22u honger kregen en Martha eten mocht maken. En om 23u30 opnieuw voor de zoon die de dames kwam halen en ook nog wel een klein hongertje had. Die dames waren echt typetjes bij elkaar! Kostelijk om te observeren. En Mercedes zelf ook, een ietwat molligere vrouw, met gigantisch versierde nagels zoals al haar zussen, goed gesminkt en opgestoken haren met zo`n bolle froe froe. Ze is alleszins van plan om haar stad en land te laten zien, en daar ben ik heel blij om! Dus gisteren gingen we cruisen naar het centrum. Martha, heb je paraplu´s mee? Is alles op slot? Hop, de Mitsubishi space wagon in met Mercedes achteruit gezakt in hare zetel, het stuur doorgeven wanneer ze een bocht moet nemen, naar de stad. Onderweg nog even naar de overkant van de straat zoeven om tegen het verkeer in te staan en vanuit haar raam instructies te geven aan de kleermaker.. Met carnaval in het vooruitzicht is er een gigantische jaarmarkt waar ze zowat alles verkopen. Mercedes is blijkbaar gek van van die porselijne beeldjes, en houdt zich niet in om er te kopen. Heel grappig dat ze zich ook heeft laten overhalen om wierrook te kopen "voor mensen die geld hebben maar het ook heel snel uitgeven" :)

Mijn project is echt heel erg interessant, lieve kindjes, toffe medewerkers, relatief goed georganiseerd, alleen jammer dat mijn spaans niet zo goed is... later meer daarover!

Chiao chicos!

Echt.. de laatste dagen in Peru!

Hallokidoki!

De tijd in Peru begint nu echt in te korten, dus nog even snel gebruik maken van de pc's van hieronder. De foto's van mijn uitstapje naar Arequipa van afgelopen weekend zijn aan het uploaden en kunnen (bijna) bekeken worden op mijn picasawebalbum Arequipa! De eerste beelden zijn niet van de stad, maar van onze poging er te geraken... 's ochtends vroeg werden we namelijk niet gewekt doordat we aankwamen in het busstation, maar kwamen we vast te zitten in the middle of nowhere doordat een landslide de weg kilometers verderop versperde. Na een uur wachten besloot Juan Carlos, de psycholoog van Maracavalle die toevallig ook dat weekend naar zijn geboortestad ging, dat we gingen lopen. Allemaal goed en wel, maar daar had ik niet op gerekend toen ik niet kon kiezen wat ik ging meenemen en dus besloot gewoon alles mee te nemen wat eventueel van pas zou kunnen komen... Gentleman als hij is, nam Juan Carlos echter mijn mega rugzak voor twee dagen voor zijn rekening. Maar toen hij na uren lopen over de weg, bos en hei (bos en hei) helemaal begon te manken door zijn daar niet op voorziene sportschoenen, heb ik er zelf nog een paar uur mee gelopen. Wel sjiek wat een samenhorigheidsgevoel er plots ontstaat als je met zijn allen uren onderweg bent. Vrouwtjes beginnen hun kaas en brood gewoon langs de weg te verkopen, iedereen probeert samen de buschauffeurs te overtuigen terug te keren naar Arequipa en ons mee te nemen en alle vrouwen lopen op hun hakken gezellig samen een potje te klagen! Na 4,5 uur kwamen we aan het einde van de hele fille vrachtwagens vol fruit en groenten die aan het stoven waren in de zon, vlees dat van het ontdooistadium in het braadstadium aan het komen was en de bakstenen die extra gebakken verkocht konden worden. De politie was ondertussen ook in actie gekomen en gaf iedereen het bevel terug te keren. Resultaat: iedereen begon in de bussen en camions te klauteren tot er geen kind meer bij kon om zo het laatste uur naar Arequipa af te leggen...

Daar aangekomen zijn we uitgehongerd een visrestaurant binnengevallen en hebben we ons tegoed gedaan aan vele glaasjes leche de tigre, een vissoep en een bord vol ceviche. How jong dat smaakte! De rest van de tijd heb ik in mijn uppie de stad verkend en ik moet zeggen dat het een goed voorproefje was van het alleen reizen. Na een dipje op zaterdag (wat doe ik hier in hemelsnaam alleen?!) heb ik des te meer genoten van mijn zondag. Ik was van plan Juanita mijn bevroren vriendinnetje op te zoeken, maar aangekomen in het museum bleek ze niet thuis te zijn. Gelukkig kon ik wel een blik werpen op een ander geofferd Inca meisje van 550 jaar oud, waarvan huid, haar, nagels en al nog intact zijn doordat ze al die tijd in het ijs lag en pas in '95 door een vulkaanuitbarsting in de buurt boven water kwam. Echt grellig om zo oog in oog te staan met iemand van 550 jaar oud, die in plaats van god te worden nu als een aapje in een frigo tentoongesteld wordt.

Vandaag weer een 'doorsnee' dag gehad in Maracavalle. Na een gezellige koffieklets met Juan Carlos, moesten we dringend aan het werk, want oef, zoveel te doen vandaag! Of ik Paneton lustte? Ja hoor, zo'n droog kerstbrood met rozijnen dat er al weken lag lustte ik wel! Want om te werken heb je energie nodig natuurlijk. Van werken is er helaas niet veel in huis gekomen, want plots bleek Vito de hond iets aan zijn ogen te hebben en moesten we, vanzelfsprekend tijdens de werkuren, dringend naar de dierenarts. Al slenterend de stad door, en bij de dierenarts bleek dat alles in orde was. Iemand een koffietje? Tsja, een typische dag dus :)

Ik hoop dat mijn volgend project wat projectiever wordt! Ik heb mijn eerste spaanse mail alvast geschreven (en even laten nakijken door mijn spaanse leerkracht) en nu is het afwachten op concrete informatie over hoe en wat! Mijn busticket is in ieder geval al geboekt!

Mijn volgende blog zal vanop Boliviaanse bodem zijn, ole!

Jolien

De laatste weken in Cusco

Dag Allemaal!

Mijn tijd in Cusco zit er bijna op... Nog 12 dagen om precies te zijn! En dan gaat de reis richting La Paz, waar ik zal werken met ninos de la calle, op de straat maar waarschijnlijk vooral in het opvangcentrum. Ik ben heel benieuwd wat dat gaat geven, maar (touch wood) veel slechter als mijn huidige project kan het amper zijn...

Mijn huidig project. De jeugdgevangenis dus. Op zich echt een interessante plek, vriendelijke collega's en ongelofelijk boeiende verhalen. Alleen, er gebeurt zo weinig... om niet te zeggen bijna niks... Van de 6 weken dat ik er geweest ben, heb ik pak een week of misschien twee echt iets gedaan. En dan was het vaak eerder toevallig dat ik binnen kwam er de psycholoog een (intake)gesprek aan het voeren was en zei: zet u. En ik dan probeerde mee te volgen zonder enige verdere uitleg. De rest van de tijd heb ik mij al zittend in het donkere vochtige bureautje van Andrez de psycholoog zitten afvragen wat ik hier in hemelsnaam aan het doen was. Gelukkig besloten Jana en ik na een week om samen naar Marcavalle gegaan. Konden we met twee een beetje kletsen als Andrez zei dat hij zo terug was en dan voor 1,5 uur verdween... Een paar keer kon ik mijn geluk niet op als ik een intelligentie test mocht afnemen (van 14 jarigen terwijl de WAIS pas vanaf 16 jaar mag worden afgenomen) en ik Jana kon helpen om de House Tree Person, die ik hier geintroduceerd heb, en andere projectieve tekening bij haar casus af te nemen. Dus ik moet toegeven dat het sinds vorige week (na 5 weken) eindelijk leuk begint te worden. Vrijdag hebben we zelfs een sociale vaardigheidstraining van Alexis, de peruviaanse stagiair, mogen bijwonen. Het ging door in het sjiekste gebouwtje van heel het centrum en omdat we even moesten wachten (duh) hadden we even de tijd om foto's te nemen! Klik op: Marcavalle voor een blik achter de schermen!
En deze week gaan we hopelijk onze 'scoutsactiviteit' uitvoeren die we een maand geleden in elkaar gestoken hebben voor alle 100 gasten. Na drie keer uitstellen (en op de dag dat het uitgevoerd ging worden, samen komen om te bespreken wanneer we het gaan doen, grrr..) gaat de activiteit gebruikt worden voor de jaarlijkse 'sportdag'. Wat dus wel een hele eer is :) We hebben een heel estafette spel met doorschuifsysteem in elkaar gebokst. Redelijk simpel, maar Andrez vond het echt geniaal om eerst uw gezicht in water te steken en dan in bloem op zoek te gaan naar een knikker...

Ondertussen woon ik in het appartementje samen met Marloe en Karin, echt twee toffe Nederlandse meisjes! Voor foto's kan je klikken op: Ons Appartementje.

De plannen voor de komende periode: dit weekend naar Arequipa, volgende week vrijdag de nachtbus nemen naar Copacabana, daar een dagje op het isla del sol in het titicacameer doorbrengen en dan samen met Josie (die toevallig dezelfde dag doorreist naar Bolivie) naar La Paz doorgaan. Ik wacht nog op concrete afspraken met mijn volgend project en gastgezin, maar normaal gezien zal ik in La Paz blijven tot midden april. En door alle reisverhalen die ik van Marloe en Karin hoor, ga ik waarschijnlijk daarna door naar Paraguay, naar de Iguazu watervallen om dan.. het vliegtuig te nemen naar Suriname en met Dimitri door Suriname te trekken! Waardoor ik dus plots in het noorden terecht kom en dan waarschijnlijk via Guyana, Venuzuela en Colombia naar Ecuador zal trekken.
De plannen zijn nog heel vers en absoluut niet concreet, maar ik heb nog even tijd om alles tegoei uit te zoeken! Het is alleszins wel heel leuk dat ik gewoon overal naartoe kan :)

Ik ben heel benieuwd te horen hoe het met jullie is!

Jolien

Lima reisje

Een zalige kerstmis en gelukkig nieuwjaar aan iedereen!

Onder het motto om er eens tussenuit te gaan (vakanties binnen vakanties zijn noooog leuker) trokken we op 21 december met de zes vrouwelijke bewoonsters van de appartementen richting de luchthaven, om aldaar het 'peruviaans op tijd zijnde = een uur vertraging'vliegtuig richting Lima te nemen. De taxirit van de luchthaven naar ons hostel, zette de trend van hoe we ons de komende zes dagen zouden verplaatsen: ons met veel te veel én al onze bagage in een veel te kleine taxi proppen.

Overnachten deden we in zo'n veel te cool hostal, met zo'n festivalbandje als toegangsticket, 's avonds een bbq op het dakterras,... goed voor twee nachten :) Na een eerste indruk te hebben opgedaan van het ongelofelijke drukke Lima (iedereen moest nog snel gaan winkelen voor Navidad), met Steffi als gids en ook een 'echte' stotterende gids in het San Francisco klooster met zijn ondergrondse begraafplaats met botten van 17 000 Limanesen, besloten we het de volgende dag over een andere boeg te gooien. Nog snel aan het ontbijt bellen en ja hoor, we konden nog mee op de biking toer door Miraflores, Baranco en Chorrillos. The people who know how to bike, vonden het best leuk om op deze manier rond te toeren! Gelukkig hadden we Gent-ervaring met tramsporen, in tegenstelling tot andere deelnemers die tegen de grond gingen :) Na een  korte proevertje van het nachtleven (en een racepiloot als taxichauffeur die ons terug naar het hotel bracht) in een 'radio modern' cafe, stond de volgende dag een busrit naar Pisco en bezoek aan het strand van Paracas op het programma. Tegen dat we daar gearriveerd waren was de zon echter al aan het onder gaan en hadden we nog net de tijd om onze volgende dag te boeken: een bezoekje aan de 'tweede Galapagos eilanden' in de voormiddag en een toertje door het natuurpark van Paracas in de namiddag. Eilanden met duzende vogels, pinguïns, zeeleeuwen,... best spectaculair om te zien. Al had ik een beetje het gevoel dat ik in de beginscène van de film Madagascar zat, een rustig eiland waar de dieren het naar hun zin hebben en dan plots bootjes vol toeristen die toestromen en de dieren willen zien. Het natuurpark was spectaculair, met prachtige uitzichtspunten en stranden en rood zand en... Maar time is money, dus 's avonds alweer de bus op  naar Ica, waar we overweldigd werden door een massa die op kerstavond niet gezellig bij de familie zat, maar nog druk aan het winkelen was. Je kon echt over de koppen lopen en na ons een paar kerstmutsen te hebben ingeslaan vertrokken we snel naar Huacacini, een oase te midden van de zandwoestijn. Het plan was om eens lekker te gaan uit eten voor Kerst, maar dat viel een beetje in het (schaarse) water. Met slechts de keuze uit een peperduur restaurant met een menu voor 'slechts' 100 dollar of een op het eerste zicht gezellig terras van een hostal, kozen we voor het laatste. Niet de beste zet, bleek achteraf. Al vanaf de foute bestelling ging het steeds verder de mist in: de serveerster, die duidelijk was ingeschakeld omdat niemand anders wilde werken, vergat ons bestek (= na twee keer vragen en het dan zelf te pakken koud eten), stootte een vol wijnglas om waardoor Michelles frieten bewijnt en beglast waren, bracht Suzannes pizza naar een foute tafel en kwam daarna doodleuk zeggen dat de keuken dicht was en er enkel nog een kleine pizza hawai beschikbaar was en eindigde met het brengen van de foute rekening. Nog niet goed bekomen van de avond dachten we dat het niet erger kon, maar niets was minder waar. In onze hostal bleek onze kamer vol kakkerlakken te zitten. Ik krijg er nog de kriebels van als ik bedenk dat ik de matras van het overgebleven bed wilde optillen en op mijn bed leggen om de planken iets minder te voelen en ik er echt gigantische kakkerlakken onder aantrof. Ik denk dat heel Huacacini ons heeft horen schreeuwen :) Met het licht aan viel iedereen uiteindelijk toch in slaap, en de volgende ochtend was het alweer vroeg dag, met een zandduin avontuur op het programma! Met onze kerstmuts op stapten we in de buggy, waarmee we over de duinen gingen crossen, niet zo milieu vriendelijk, maar wel heel leuk! En onderweg stopten we voor fotoshoots en het fameuze sandboarden. Op de buik een duin af ging heel goed, staand ook nog, maar toen we een keer zittend gingen proberen, tsja, de foto's zeggen genoeg denk ik :) Ik zat echt compleeeeet onder het zand! In de namiddag stonden de Nazcalijnen nog op het programma. Spectaculair, veel luchtverzakkingen (en in het tweede deel kon ik dus alleen maar misselijk denken aan het einde wanneer we weer veilig op de grond stonden) en eigenlijk echt te duur. Maar goed, dat hebben we toch weer gedaan, en het was cool om tussen de bekende figuren door ook andere dingen te ontdekken. Daarna nog de nachtbus naar Cusco en ons reisje zat erop! Een boordevol programma, maar echt zo plezant!

Ondertussen is oudejaar ook alweer gepasseerd en man man dat was een avontuur! Na onze overheerlijk zelfgemaakte tapas te hebben opgegeten vertrokken we naar de plaza, waar heel Cusco en omstreken (tot in Lima) verzameld was en mensen doodleuk vuurwerk stonden af te steken ten midden van de mensenmassa.
Filmpje Oudejaar Op De Plaza De Armas Cuchco

Jongens toch, ik denk niet dat ik al ooit zoveel schrik gehad heb van vuurwerk. Zo'n gevaarlijke situatie! Iedereen deed maar wat, bommetjes vlogen rond de voeten, stukken vuurwerk daalden neer op de mensen, vuurpijlen vlogen meer horizontaal in plaats van verticaal, niet te doen! We hebben meer dan een half uur gedaan om de andere kant van de plaza te bereiken omdat we telkens al schreeuwend moesten vluchten van rondvliegend vuurwerk. Maar eens daar aangekomen hebben we een hele leuke nacht in de Mythology, de favoriete discotheek van mijn huisgenootjes, doorgebracht! 

Voor foto's van onze lima trip, check: LimaReisje

En blijkbaar werkte de link naar de Machu Picchu filmpjes ook niet, dus bij deze: FilmpjesMachuPicchu 

Zo, nu zijn jullie weer even op de hoogte ;) 

Tot mails lieverds!