Hier volgen nog wat foto´s:
Van Cusco Naar Bolivie (ondertussen al een beetje gedateerd..)
LifeInLaPaz (Mijn eerste gastgezin, uitstapje naar Valle de la Luna, de stad en carnaval met mijn tweede gastgezin)
Veel kijkplezier!
dinsdag 26 februari 2013
Kaya Children
Hola!
Na een dikke maand in mijn project, wordt het tijd dat ik jullie daar iets over vertel! Ik ben nog steeds heel enthousiast over deze plek. Er hangt echt een goede, warme, hartelijke, veilige sfeer, en dat is wat de meeste kinderen echt kunnen gebruiken.
De kinderen die bij ons zijn, zou je kunnen opsplitsen in drie groepen. De eerste groep, zijn kinderen die in het tehuis van Kaya leven en dus geen ouders meer hebben of er alleszins niet meer bij wonen. Het meerendeel van de kinderen zit in deze groep. Ze leven in een tweewoonst, aan de ene kant de kleinere aan de andere kant de grotere, samen met hun Tío en Tía (vind ik een betere benaming dan vervangmama of opvoeders en ondersteund het idee dat ze deel zijn van de Kaya familie). Het terrein rond de woning is echt groot, met zelfs een betonnen voetbal/basketveld. Ik ben een keer naar het Kayahuis aan de rand van de stad geweest, toen alle handen nodig waren om te helpen het terrein in orde te krijgen omdat er inspectie kwam. We zijn namelijk in een burenruzie verzeild geraakt: de vuil water opslagplaats (riolering is er in dit deel van de stad niet) was stuk waardoor al het water op het lager gelegen terrein van de buren terrecht kwam. En deze meneer kon daar niet zo mee lachen en heeft ervoor gezorgd dat de watermaatschappij het water van Kaya afsloot. Gevolg, de kinderen konden hun handen niet wassen, zich niet douchen, niet koken en het toilet niet doorspoelen. Ze hadden wel een ton die ze konden vullen, maar bon, echt ver kom je daar ook niet mee. Ondertussen is de inspectie geweest, zonder water-wordt-terug-aangesloten resultaat en hebben de ´boven`buren voorgesteld voorlopig hun water te delen. Gelukkig zijn de kinderen alleen `s avonds daar en kunnen ze zich in het Kaya centrum in de stad douchen. In dit centrum werk ik de hele dag en zitten ook de twee andere groepen. De ene groep zijn jongeren die al lange tijd bij Kaya leven en nu zelfstandig in de huisjes (kamers) in de tuin van Kaya leven, een soort begeleid wonen, alvorens ze echt zelfstandig gaan leven. Samen met hen ben ik ´s avonds een keer Wally gaan spelen, een combinatie tussen volleybal en squash waarbij je de muren mag gebruiken om de bal aan de overkant te krijgen. De bal kan soms verrassend hard vanuit onverwachte hoek aankomen :). De derde groep zijn jongeren die wel nog bij hun ouders leven, maar waar er thuis echt grote comlexe problemen zijn (financieel, geweld, ex-partners waarmee toch nog kinderen gekregen worden,.. ) waardoor deze kinderen een grote risicogroep vormen om definitief op straat terecht te komen. Voor deze kinderen bij Kaya kwamen, brachten de meeste hun tijd door met dingen verkopen, bedelen, auto´s oppassen op de parking van de supermarkt en sliepen ze soms op straat. En ook al merken we nog altijd dat de kinderen niet altijd naar school gaan of niet komen opdagen en ze dus terug op straat zijn, alle tijd die ze wel bij Kaya zijn is het dubbel en dik waard.
Ik denk echt dat ze bij Kaya een veilige plek vinden, een plek waar geen seksueel en/of fysiek en/of psychologische geweld is. Een plek waar ze kind kunnen zijn. En waar ze, nu de school terug bezig is hulp krijgen bij hun huiswerk. Want op het eerste zicht lijkt het dat dat het is, huiswerkbegeleiding. Maar het is zoveel meer. Het zijn echt stuk voor stuk sterke karaktertjes, doordat ze moesten zien te overleven op straat, maar zelfs de meest stoere kinderen genieten van een knuffel, een compliment, een welkomszoen, een luisterend oor... Hier krijgen ze een structuur aangeboden, krijgen ze een goede maaltijd (het is echt gruwelijk om te zien in welke toestand de tanden -verrotte hoopjes zwart- van sommigen zijn) en worden basisregels bijgebracht (toiletpapier gebruiken, handen wassen, niet met twee naar het toilet -voor de veiligheid-, eten met mes en vork, woorden gebruiken ipv te beginnen vechten,...). De eerste anderhalve minuut van de You Tube video hieronder geeft Adrian je een rondleiding door het Kaya huis, de video is een beetje verouderd, maar het geeft toch een beeld:
Omdat het schoolsysteem hier zo is dat de kinderen slechts een halve dag school hebben, komt de ene helft in de voormiddag en de andere helft in de namiddag. En ik ben heel blij dat ik ook echt als psycholoog mag werken, want ondanks het feit dat de kinderen een gigantische achterstand hebben en dus heel wat zouden moeten bijleren, hebben velen na drie weken nog geen huiswerk of moeten ze gewoon dingen overschrijven (we hebben écht een goed schoolsysteem in België) waardoor er niet altijd veel te doen is. En je dus een beetje moet rondlopen en moet zoeken naar waar je kan helpen of wie extra oefeningen wil. Momenteel ben ik bezig met het "evalueren" van de nieuwe kinderen die bij Kaya zijn aangekomen. En ik vind het echt zalig om met die kinderen de spelkamer in te trekken en meegesleept te worden in hun wonderlijke manier van zingeving aan de chaos uit hun leven, om tekeningen te maken en te zien wie zij als hun familie beschouwen, om vast te stellen dat Kaya hun grootste vreugde is. Om uitgedaagd te worden in veiligheidschecks (als ik naar het toilet ga, ga je dan de deur achter mij sluiten en alleen mij binnenlaten als ik aanklop?), nee-ik-wil-niet-tekenen te overwinnen en de rol van moeder die haar kind beschermd tegen de gevaarlijke slang toegespeeld te krijgen. En om dan met hand en tand en alle tijden en persoonsvormen door elkaar er toch in te slagen mijn bevindingen, ideeën en mening te delen aan de andere psychologe. En versteld te staan van mijn eigen conclusies :).
Via deze link kan je nog een aantal foto´s zien van Kaya Children
Tot snel!
Na een dikke maand in mijn project, wordt het tijd dat ik jullie daar iets over vertel! Ik ben nog steeds heel enthousiast over deze plek. Er hangt echt een goede, warme, hartelijke, veilige sfeer, en dat is wat de meeste kinderen echt kunnen gebruiken.
De kinderen die bij ons zijn, zou je kunnen opsplitsen in drie groepen. De eerste groep, zijn kinderen die in het tehuis van Kaya leven en dus geen ouders meer hebben of er alleszins niet meer bij wonen. Het meerendeel van de kinderen zit in deze groep. Ze leven in een tweewoonst, aan de ene kant de kleinere aan de andere kant de grotere, samen met hun Tío en Tía (vind ik een betere benaming dan vervangmama of opvoeders en ondersteund het idee dat ze deel zijn van de Kaya familie). Het terrein rond de woning is echt groot, met zelfs een betonnen voetbal/basketveld. Ik ben een keer naar het Kayahuis aan de rand van de stad geweest, toen alle handen nodig waren om te helpen het terrein in orde te krijgen omdat er inspectie kwam. We zijn namelijk in een burenruzie verzeild geraakt: de vuil water opslagplaats (riolering is er in dit deel van de stad niet) was stuk waardoor al het water op het lager gelegen terrein van de buren terrecht kwam. En deze meneer kon daar niet zo mee lachen en heeft ervoor gezorgd dat de watermaatschappij het water van Kaya afsloot. Gevolg, de kinderen konden hun handen niet wassen, zich niet douchen, niet koken en het toilet niet doorspoelen. Ze hadden wel een ton die ze konden vullen, maar bon, echt ver kom je daar ook niet mee. Ondertussen is de inspectie geweest, zonder water-wordt-terug-aangesloten resultaat en hebben de ´boven`buren voorgesteld voorlopig hun water te delen. Gelukkig zijn de kinderen alleen `s avonds daar en kunnen ze zich in het Kaya centrum in de stad douchen. In dit centrum werk ik de hele dag en zitten ook de twee andere groepen. De ene groep zijn jongeren die al lange tijd bij Kaya leven en nu zelfstandig in de huisjes (kamers) in de tuin van Kaya leven, een soort begeleid wonen, alvorens ze echt zelfstandig gaan leven. Samen met hen ben ik ´s avonds een keer Wally gaan spelen, een combinatie tussen volleybal en squash waarbij je de muren mag gebruiken om de bal aan de overkant te krijgen. De bal kan soms verrassend hard vanuit onverwachte hoek aankomen :). De derde groep zijn jongeren die wel nog bij hun ouders leven, maar waar er thuis echt grote comlexe problemen zijn (financieel, geweld, ex-partners waarmee toch nog kinderen gekregen worden,.. ) waardoor deze kinderen een grote risicogroep vormen om definitief op straat terecht te komen. Voor deze kinderen bij Kaya kwamen, brachten de meeste hun tijd door met dingen verkopen, bedelen, auto´s oppassen op de parking van de supermarkt en sliepen ze soms op straat. En ook al merken we nog altijd dat de kinderen niet altijd naar school gaan of niet komen opdagen en ze dus terug op straat zijn, alle tijd die ze wel bij Kaya zijn is het dubbel en dik waard.
Ik denk echt dat ze bij Kaya een veilige plek vinden, een plek waar geen seksueel en/of fysiek en/of psychologische geweld is. Een plek waar ze kind kunnen zijn. En waar ze, nu de school terug bezig is hulp krijgen bij hun huiswerk. Want op het eerste zicht lijkt het dat dat het is, huiswerkbegeleiding. Maar het is zoveel meer. Het zijn echt stuk voor stuk sterke karaktertjes, doordat ze moesten zien te overleven op straat, maar zelfs de meest stoere kinderen genieten van een knuffel, een compliment, een welkomszoen, een luisterend oor... Hier krijgen ze een structuur aangeboden, krijgen ze een goede maaltijd (het is echt gruwelijk om te zien in welke toestand de tanden -verrotte hoopjes zwart- van sommigen zijn) en worden basisregels bijgebracht (toiletpapier gebruiken, handen wassen, niet met twee naar het toilet -voor de veiligheid-, eten met mes en vork, woorden gebruiken ipv te beginnen vechten,...). De eerste anderhalve minuut van de You Tube video hieronder geeft Adrian je een rondleiding door het Kaya huis, de video is een beetje verouderd, maar het geeft toch een beeld:
Via deze link kan je nog een aantal foto´s zien van Kaya Children
Tot snel!
Abonneren op:
Reacties (Atom)