Dag Allemaal!
Om meteen met de deur in huis te vallen: Neem allemaal jullie agenda, blader naar dinsdag 13 augustus, neem een rooie alcoolstift en schrijf "18u30: Jolien afhalen in Zaventem!!" Ik hoop jullie dan allemaal in levende lijve, gezond en wel terug te zien!
Ondertussen in Bolivië begint het werk een beetje door te wegen, ik had er nog maar eens een verstuikte enkel voor nodig om het te beseffen, en dus heb ik vandaag mezelf een dagje vrij gegeven (niet dat ik met die voet veel anders kan doen dan rusten en de straat oversteken naar het internetcafe) om een beetje te bekomen. Niet alleen fysiek maar ook psychisch is het echt niet te onderschatten om dag in dag uit alles te geven in Kaya. En ik ben begot slechts 7,5 week daar. Andere vrijwilligsters zijn er voor een jaar, de rest van het personeel werkt er jaaaaren... Ik weet niet hoe ze het doen, waar ze de energie en kracht en moed vandaan halen om te blijven vechten voor deze kinderen, om ondanks het gebergte aan problemen binnen de familie te blijven zoeken naar oplossingen, om constant geduldig te blijven, om constant in het achterhoofd te houden waar deze kinderen vandaan komen -om het voor jezelf mogelijk te houden hen te blijven steunen, aan te moedigen, zorg, aandacht en liefde te geven en niet te zeggen "als je niet wil, zoek het zelf maar uit, ik heb er genoeg van". En dan gebeurt er zo een van die kleine enorm waardevolle dingen waardoor je moet glimlachen en denkt, alle hop, waar ben je over aan het klagen?
Gisteren was het Dia del padre hier in Bolivië. Niet gewoon een versje en geschenkje op zondag, maar een groot schoolfeest met dansjes, wedstrijdjes tussen vaders en een uitnodiging in de klas met hapje en drankje! Voor de meerderheid van de kinderen in Kaya is deze dag echter niet zo eenvoudig, vermits hun biologische vader onbekend, gestorven of vertrokken is. En als hun vader nog in de buurt is, is het altijd bang afwachten of hij al dan niet zal komen opdagen en in welke toestand dat zal zijn. Voor vele jongeren zijn de mannen die in Kaya werken dan ook enorm belangrijk. Vermits de vijf mannen zich moesten verspreiden over twee scholen en zo´n 20 jongeren, gingen wij (een deel van het vrouwelijk personeel en de vrijwilligsters) ook mee naar de school! En enthousiast dat die schatten waren om Erik of Norman mee te sleuren naar een competitie! Na de dansjes op de speelplaats (lees het dak van een op het eerste wicht rijtjeshuis dat plaats heeft voor 150 kinderen en waar 400 kinderen per dagdeel naar school gaan) ging ik mee met Erlan naar zijn klas. Natuurlijk was het antwoord "nee!" op de vraag of het goed was als ik hem zou vergezellen, maar het feit dat hij toch om de hoek bleef wachten om te zien of ik hem achterna zou volgen door het hele gebouw in de meute, zei genoeg. En dan die klas. En die juffrouw. Man man man. "Waar is uw vader Erlan? Is hij niet gekomen? Dit is toch helemaal niet je echte moeder?!" Ik kon die vrouw iets aandoen. Moest ze dat er echt nog eens inwrijven? Ik heb met alleszins met mijn vriendelijkste smile die ik kon vinden en mezelf naast Erlan tussen de bankjes in het veel te kleine klaslokaal gepropt. En mijn empañada met Sprite laten smaken. Het was wel gek om het knutselwerkje met schoon geschreven gedichtje over hoe belangrijk zijn vader voor hem is in ontvangst te
nemen...
Het klaslokaal is afgegrenst van de andere klaslokalen met van die dunne, van boven open wanden zodat de concentratie op en top moet zijn met al die joelende kinderen uit al die andere klaslokalen aan de overkant van de 1 meter brede gang. Meer dan een bord en stoelen en banken in een ruimte van 4x4 voor 30 studenten is er niet. En meer dan tientallen regels met uitroeptekens aan de wand (Niet op de muur schrijven -uitroepteken- Niet roepen -twee uitroeptekens- De juffrouw heeft altijd gelijk -driedubbele uitroeptekens). Ik weet niet of ´De Juffrouw heeft altijd gelijk´ ertussen stond, maar het zou me niet verbazen. Ze moet het niet makkelijk hebben met al die kinderen in haar klas, waarvan een groot deel eigenlijk in het -praktisch onbestaande- buitengewoon onderwijs zou moeten zitten, maar de manier waarop ze met die kinderen omging... En dan heb ik het nog niet eens over de onderwijsmethode. Leren lezen betekent het alfabet vanbuiten leren (knip uit een krant 30 p´s), syllaben gelijk een kip zonder kop vanbuiten leren (schrijf 2 pagina´s vol pe pa pi po pu) en dan combineren. Huiswerk voor rekenen? Schrijf alle cijfers tussen 1300 en 1900, met een streepje in het rood tussen elk cijfer. Niet gelogen. Julie, een Amerikaanse die op Highlands lesgeeft (een Internationale school hier Bolivie), vertelde mij over een leerling die ze vorig jaar had. De jongen wilde niet luisteren, verstoorde heel de klas, werkte constant tegen, maakte nooit zijn huiswerk,... tot zijn ouders ten einde raad besloten om hem een week naar een Boliviaanse school te sturen. Na een twee dagen smeekte hij zijn ouders om terug te mogen naar Highlands...
Mijn tijd in Bolivië is geen toeristentijd geworden, en ik heb echt het gevoel alsof ik hier deel genomen heb aan het dagdagelijkse leven. Ik heb vrienden gemaakt, waarvan ik er een aantal sowieso ga terug zien, ik heb in Kaya gewerkt, hopen ervaring opgedaan, in de weekends pyamas gehouden (alle vrouwen in pyjama tot een kot in de nacht babbelen), gedanst voor het kerkpodium, honderden minuten gewacht op een lege plaats in de constant passerende minibusjes, wally gespeeld, kinderen in het rond gezwierd tot ik er zelf misselijk van werd,... Maar vanaf 1 april begin ik te reizen.
Dat gaat een hele andere levensstijl worden denk ik! Ik vertrek samen met Marine en Celine (met wie ik dit weekend ook naar de Salar de Uyuni ga) richting Paraguay, met als eindpunt de Iguazu watervallen aan de grens van Brazilië. Daarna reizen zij verder naar het zuiden, Uruguay en Argentinië en ga ik een beetje naar het noorden om het vliegtuig te nemen naar Dimitri. Op 9 april zal ik in Londrina vertrekken, om dan via Sao Paolo, Belem en Cayenne in Paramaribo aan te komen op 11 april. Met Dimitri ga ik Suriname en vooral het regenwoud verkennen en dan ga ik verder doorreizen via Guyana, Venuzuela en Colombia tot in Ecuador! Opnieuw spannende tijden!
Het ga jullie goed!
Liefs,
Jolien
woensdag 20 maart 2013
maandag 11 maart 2013
Hier ben ik weer!
Hoi!
De foto´s van mijn uitstapjes naar Coroico en Guanay kan je hier bekijken! Samen met Lucia, een collega van Kaya, ben ik een weekend naar Coroico geweest om haar zus Esmeralda te gaan inschrijven aan de universiteit. Esmeralda had echter een kleine vertraging van 10u omdat er onderweg een landslide geweest was en ze dus vastzaten op de dodenroute. ´s Avonds zijn we dan toch nog doorgereisd, dieper de yunga in naar Carmen Pampa, een universiteit met fondsen uit Amerika waardoor ook armen mensen kunnen studeren. En hebben we daar in een van de slaapzalen geslapen in plaats van in het huis van een vriendin (begrijp een kamer met bedden, zonder sanitair, waarvan ik niet weet hoe we daar ooit bij zouden hebben gepast). Om dan de volgende dag een rondleiding te krijgen over de hele campus door de directeur en een vriend van Lucia, die daar zelf gestudeerd heeft. Je kan er licenciaat leerkracht, verpleegster, landbouw ingenieur en dierenarts studeren, waardoor je er varkens, boomgaarden, koffieboonverwerkingsmachines,.. langs elkaar kan vinden. Na nog een dagje in Coroico te hebben doorgebracht (en Esmeralda voor de eerste keer spaghetti in een duits restaurant heeft gegeten) en de watervallen in de buurt te hebben bezocht, moesten we opnieuw het subtropische gebied inruilen voor het kille vuile La Paz.
Gelukkig gingen we het weekend daarop opnieuw naar de hitte om carnaval te vieren met het gezin van Lucia in Guanay. Carnaval vieren wilt zeggen gebombardeerd worden door al dan niet met verf gevulde waterballonnen en schuim uit een spuitbus. En kijken hoe de dansers in traditionele kledij rond het dorpsplein dansen. Toen we ´s ochtends de waterballonnen aan het vullen waren dacht ik, wow, dat wordt nogal een watergevecht. Bleek dat de honderden ballonnen verkocht moesten worden door Alejandra. Terwijl haar moeder aan de andere kant van het plein haar snoep en refresco kraam uitbaatte. Niet voor iedereen feest dus. Het was in ieder geval een ongelofelijke ervaring, die geen enkel reisbureau je kan aanbieden!
Ondertussen resten mij nog slechts 3 weken hier in La Paz en hoewel ik de stad nog steeds afschuwelijk vind, ben ik hier ongelofelijk graag. Mijn werk blijft nog steeds een uitdaging en de weekends zijn (na het noodzakelijke schrobben op mijn eigen was -ik ben al zuinig op de kleren die ik aandoe, en nog heb ik aan het einde van de week een berg, waar ik twee uur mee zoet ben- Wat een luxe is een wasmachine!!) een aaneenweving van leuke dingen. Zelden heb ik iets gepland, waardoor ik gewoon op elk voorstel kan ingaan en mij samen met Marit, Katy en Anahi (van mijn project) of mijn gastgezin (inclusief Marine een vrijwilligster uit Frankrijk die bij mij woont) kan amuseren. Ah en ik ga ook naar de kerk :) Dat is denk ik mijn favoriete moment! :) Het is echter niet te vergelijken met de Kerk die ik kende of de manier waarin we in Belgie ons ´geloof uitdrukken´. Het altaar is vervangen door een podium en er zijn drie grote projectie schermen. Mensen begroeten elkaar met een knuffel of een kus en het eerste uur is er een band (met vrouw achter de drums) die ambiance brengt. Er wordt gezongen en gedanst, sommige liedjes hebben echt hun corregrafie :) en het is echt een feest voor God. Ik word er opnieuw helemaal blij van! En er zijn super veel jonge mensen. Daarna is er een preek, en worden er stukken uit de bijbel voorgelezen, maar het is niet altijd dezelfde persoon die de preek leidt en omdat er persoonlijke verhalen in verweven worden is het echt interessant om naar te luisteren. En op het einde wordt er opnieuw gezongen. En een gebed is niet een aframmeling van woorden, maar is iets persoonlijks, is een persoonlijk gesprek met God. Echt, een hele nieuwe wereld gaat voor mij open :)
Dikke zoen!
Jolien
De foto´s van mijn uitstapjes naar Coroico en Guanay kan je hier bekijken! Samen met Lucia, een collega van Kaya, ben ik een weekend naar Coroico geweest om haar zus Esmeralda te gaan inschrijven aan de universiteit. Esmeralda had echter een kleine vertraging van 10u omdat er onderweg een landslide geweest was en ze dus vastzaten op de dodenroute. ´s Avonds zijn we dan toch nog doorgereisd, dieper de yunga in naar Carmen Pampa, een universiteit met fondsen uit Amerika waardoor ook armen mensen kunnen studeren. En hebben we daar in een van de slaapzalen geslapen in plaats van in het huis van een vriendin (begrijp een kamer met bedden, zonder sanitair, waarvan ik niet weet hoe we daar ooit bij zouden hebben gepast). Om dan de volgende dag een rondleiding te krijgen over de hele campus door de directeur en een vriend van Lucia, die daar zelf gestudeerd heeft. Je kan er licenciaat leerkracht, verpleegster, landbouw ingenieur en dierenarts studeren, waardoor je er varkens, boomgaarden, koffieboonverwerkingsmachines,.. langs elkaar kan vinden. Na nog een dagje in Coroico te hebben doorgebracht (en Esmeralda voor de eerste keer spaghetti in een duits restaurant heeft gegeten) en de watervallen in de buurt te hebben bezocht, moesten we opnieuw het subtropische gebied inruilen voor het kille vuile La Paz.
Gelukkig gingen we het weekend daarop opnieuw naar de hitte om carnaval te vieren met het gezin van Lucia in Guanay. Carnaval vieren wilt zeggen gebombardeerd worden door al dan niet met verf gevulde waterballonnen en schuim uit een spuitbus. En kijken hoe de dansers in traditionele kledij rond het dorpsplein dansen. Toen we ´s ochtends de waterballonnen aan het vullen waren dacht ik, wow, dat wordt nogal een watergevecht. Bleek dat de honderden ballonnen verkocht moesten worden door Alejandra. Terwijl haar moeder aan de andere kant van het plein haar snoep en refresco kraam uitbaatte. Niet voor iedereen feest dus. Het was in ieder geval een ongelofelijke ervaring, die geen enkel reisbureau je kan aanbieden!
Ondertussen resten mij nog slechts 3 weken hier in La Paz en hoewel ik de stad nog steeds afschuwelijk vind, ben ik hier ongelofelijk graag. Mijn werk blijft nog steeds een uitdaging en de weekends zijn (na het noodzakelijke schrobben op mijn eigen was -ik ben al zuinig op de kleren die ik aandoe, en nog heb ik aan het einde van de week een berg, waar ik twee uur mee zoet ben- Wat een luxe is een wasmachine!!) een aaneenweving van leuke dingen. Zelden heb ik iets gepland, waardoor ik gewoon op elk voorstel kan ingaan en mij samen met Marit, Katy en Anahi (van mijn project) of mijn gastgezin (inclusief Marine een vrijwilligster uit Frankrijk die bij mij woont) kan amuseren. Ah en ik ga ook naar de kerk :) Dat is denk ik mijn favoriete moment! :) Het is echter niet te vergelijken met de Kerk die ik kende of de manier waarin we in Belgie ons ´geloof uitdrukken´. Het altaar is vervangen door een podium en er zijn drie grote projectie schermen. Mensen begroeten elkaar met een knuffel of een kus en het eerste uur is er een band (met vrouw achter de drums) die ambiance brengt. Er wordt gezongen en gedanst, sommige liedjes hebben echt hun corregrafie :) en het is echt een feest voor God. Ik word er opnieuw helemaal blij van! En er zijn super veel jonge mensen. Daarna is er een preek, en worden er stukken uit de bijbel voorgelezen, maar het is niet altijd dezelfde persoon die de preek leidt en omdat er persoonlijke verhalen in verweven worden is het echt interessant om naar te luisteren. En op het einde wordt er opnieuw gezongen. En een gebed is niet een aframmeling van woorden, maar is iets persoonlijks, is een persoonlijk gesprek met God. Echt, een hele nieuwe wereld gaat voor mij open :)
Dikke zoen!
Jolien
Abonneren op:
Reacties (Atom)