Life in Suriname

Dag iedereen!

Van Suriname tot in België

Jawel, mijn tijd in Suriname bij onze Dimitri zit er zo goed als op! Ondanks het gezellige en vele niets-doen zijn de 18 daagjes hier echt voorbij gevlogen... Ik moest ook wel even op adem komen na mijn reis van Bolivie tot hier. En om gewoon lekker te niksen is Suriname echt het perfecte land. Het is er warm, over zijn hangmatten en niks moet. Geen project, geen zorgen over vervoer, onderdak of eten, gewoon genieten!

Dimitri woont hier met 9 andere huisgenoten samen en het is echt een toffe groep! Iedereen is vriendelijk en behulpzaam, grappig open en spontaan en ik voel me hier echt thuis. Het voelt een beetje als een tweede kot leven, samen you tube filmkes  bekijken, met de meisjes een Pocahontas avond houden, samen koken, de afwas doen, spellekes spelen of gewoon uren praten...

The place to be in het huisje: onder het afdak (tegen de zon maar steeds vaker tegen de regen) , hier you tube filmkes van  Britain's got talent aan het bekijken :) 

Fietstocht met Jef en Evelien in de (warme) regen

Zo vaak dat Dimitri en ik spontaan hetzelfde wilde doen!
Gellie lijkt echt veel op elkaar kregen we dan ook vaak te horen.

Men, I feel like a woman.... tudutudududututu!
Bezoek aan fort Zeelandia, voordat de rondleiding begon nog even tijd om onnozel te doen :)

Samen met z'n allen zijn we er ook twee dagen op uit getrokken om naar Matapica te gaan en de zeeschildpadden aan land te zien komen om hun eieren in het strand te leggen. How man dat zijn spectaculaire dieren! We hadden het geluk om een gigantische 1,6 meter lederschildpad te zien die bezig was om haar eieren te bedekken: hop hop het zand met haar voorste poten naar achter, tjoep tjoep tjoep met haar achterste poten alles toedekken en dan puf puf dat loodzware lichaam een tikje draaien om het aan te drukken.. Echt cool. Later zagen we ook een soepschildpad (die van Finding Nemo) in trance haar eieren droppen in een 80cm diepe smalle kuil (die ze op een of andere manier zelf gegraven had). We moesten echter heel stil zijn en konden pas dichterbij komen als de dieren na anderhalf uur echt bezig waren en niet meer terug zouden keren omdat er mensen waren. Gezellig op het strand zitten en staren naar de immense golven waarmee de schildpadden 'aanspoelden' dus.  

Met een kano met motor bij zonsondergang door het moeras om naar de zee te gaan. 

Geen flits en dus geen al te beste foto's, maar hier zie je de lederschildpad aan het werk!

Op de terugweg nog even kaaimannen spotten en een schattig babykaaimannetje vasthouden.

Mag ik ook eens sturen?? <mega enthousiast>

En dan de jungle in met Dimitri! De prijzen voor tripjes (die enkel de toeristen of talloze studenten en vrijwilligers uit België en Nederland maken) swingen hier echt de pan uit. Schandalig wat ze vragen om de natuur te mogen zien. Maar goed, ik wilde echt heel erg graag mega bomen, apen in het wild en allerlei vogels zien en back to basic de jungle in trekken. Zo gezegd zo gedaan vertrokken we maandag met een lokale bus -Dimitri: dat had ik zonder u echt nooit gedaan- richting tot daar waar de weg stopt en de rivier begint. Dat van die lokale bus was trouwens nogal een toestand. Bij onze trip de we geboekt hadden, zat vervoer tot aan de rivier niet inbegrepen, maar hadden we wel een contactpersoon gekregen die we moesten aanspreken. Aangekomen in de straat vol (mini)bussen begon de zoektocht naar 'Jeroe'. Omdat het niet zo vanzelfsprekend is om zomaar te zien wie Jeroe is, begonnen we een beetje rond te vragen en botsten we op een vriendelijke Nederlandse toerist die ons vertelde dat de échte lokale bus

de omgebouwde veevervoerscamion.

<-- voor slechts 20 SRD ipv 70 SRD reed. En zeg nu zelf, het is toch veel cooler om hiermee tussen de lokale bevolking te zitten dan in het 'gereserveerde' volkswagen minibusje! Na een telefoontje met de organisator namen we plaats in de camion. Bijna meteen brak er een helse discussie los in het surinaams, tussen de toerist, een vrouw (die vol afrikaans temperament tekeer ging) mensen die buiten stonden (waaronder de chauffeur van het minibusje) en mensen in de bus. We verstonden er geen hol van, maar het bleek duidelijk over ons te gaan. Er werden blijkbaar langs beide kanten (aanhangers van de chauffeur van het minibusje en aanhangers van de toerist) bedreigingen uitgesproken ("wacht maar tot we in Atoini zijn"), omdat de chauffeur vond dat de toerist zijn klanten had afgepakt. Wat natuurlijk dikke bullshit was, want welk voordeel had die toerist erbij om ons te informeren? Swat, we zaten gelukkig vooraan en omdat we er toch niks van verstonden hebben we ons de half uur durende discussie niet aangetrokken.

Na een boottrip kwamen we aan op Kinini. Een eiland in de Suriname rivier, dat zoals vele andere eilandjes ingericht is om toeristen te ontvangen. Een kleine teleurstelling (waar was de back to basics?) maar ach, we waren maar met zes (en niet met 36 zoals de week ervoor) en hadden een hele hut voor ons twee. Een duikje in de rivier, een heerlijke maaltijd, een korte informatieve wandeling aan de overkant van de rivier door het bos, een spelletje poker met de andere gasten en lekker vroeg onder de wol  het muggennet.

De volgende ochtend stond er een 'dorpswandeling' op het programma (lees: in olifantenpas door de kriskras neergezette huizen, de verschillende bouwstijlen -van palmbladeren geweven matten, tot hout, tot baksteen en glas- bewonderen, naakte kindertjes voorbij zien huppelen, vrouwen op het land zien werken en je vooral een beetje heel erg stom voelen dat je daar als toerist rond loopt te neuzen.)

Dimitri in het dorp bij de kalabassenboom

Gelukkig vertrokken Dimitri, ik en de jungleman in de namiddag de jungle in. Ik had nooit gedacht dat het zo zwaar was om daar te lopen. Allereerst blijkt de jungle niet vlak te zijn. In mijn hoofd was dat wel zo. Ten tweede is lopen in een tropisch gebied veel vermoeiender, het is heet, maar ook vochtig en op den duur kan je je t-shirt gewoon uitwringen. En ten derde had ik de jonggidsen-fout gemaakt door met een volle rugzak aan te komen en dan tot de ontdekking te komen dat ik nog 3 grote flessen water, eten en een pak zoutkoekjes moest meenemen. Ma bon, de omgeving maakte heel veel goed... 

 

De natuur was echt indrukwekkend. Hoe dieper we het woud in gingen, hoe smaller en versperder het pad werd en hoe meer dieren we hoorden. Hoorden, want het is echt moeilijk om beesten te spotten. Vaak zag je iets wegritselen, maar kon je niet meer zien dan bewegende bladeren. Tot we op een gegeven moment echt iets groots hoorden ritselen, boven in de boom: brulapen!! Twee exemplaren, jawel, hop hop van top naar top! En ook echt eentje vlak boven mijn kop!

Toen we aankwamen bij de hut, was het geen krakkemikkig geval, maar een -Charlotte is een toffe- professionele hut met schoon afgewerkte planken, bankjes,... én ook een gigantische wespennest! Op naar de uitkijktoren dus!!

De uitkijkhut, hoog tussen de bomen, waar we helemaal bovenaan onze hangmat hebben opgehangen
-wiebeldewiebel, maar oh zo sjiek!-

Jungleman maakt een vuurtje, geen exotische toestanden, maar aiki noodles :)

Dimitri  al aan het oefenen om het buideldier dat we 's nachts hoorde te schieten? Was ik blij dat dat diertje  na een tijd stopte met krabbelen aan de boom in de buurt en de jungleman zijn geweer weer opborg en terug in zijne hangmat ging liggen! Stel u voor, dan zit ge daar met een dood beest en word je verondersteld blij te zijn en het op te eten. Brrrrr...

's avonds de zon zien ondergaan, en alle duzende geluiden in het woud horen veranderen.
Ik moest spontaan denken aan "in het oerwoud ben je nooit alleen" van Samson & Gert!
En dan bij kaarslicht verhalen vertellen, echt gezellig!

Volgende ochtend waren we al om 6u wakker (na vele keren wakker te zijn geworden van  alle dieren om ons heen) en na een ontbijtje van, ja hoor: aiki noodles, zei de gids, tegen 12u vertrekken we. Onze eerste reactie was, euhm en wat gaan we al die tijd dan nog doen?? Een tochtje dwars door de jungle maken, met kapmes en al!

Water uit een liaan drinken!

Kapmes, check!

(denkend) Amai zo ne schone boom! Daar wil ik wel eens inklimmen!
(lichtjes panikerend) Shit allemaal mieren... alle hup, niet zo flauw doen.!
(boven aangekomen plots nen echte paniekaanval) aaaaaaahhhhhh hier zit ne wespennest!!!
(wild om mij heen slaand en roepend en half vallend snel snel van diene boom af, rondjes lopen op de gazon tot ik gered werd door de tuinman. 

Wees eens eerlijk, wie wist er dat ananassen niet aan bomen maar aan struiken groeien?!

Morgen vertrek ik opnieuw. Ditmaal lijkt het voor echt echt. Helemaal alleen, niks geregeld of gepland, met een brok in de keel, een nieuwsgierige blik en kriebels in de buik voor wat er mij te wachten staat. Ik moet natuurlijk mijn koffer  rugzak en zakjes nog maken (geen enkele winkel heeft fatsoenlijke backpacks, dat wordt een missie in Venezuela), het is een kot in de nacht, (6u16 bij jullie) maar waarschijnlijk kan ik van de zenuwen toch niet slapen. Ik denk echt dat dit erger is dan toen ik vanuit België moest vertrekken. Hoewel ik nu tenminste de taal al spreek en al een berg ervaring heb. 

...en vooral ongelofelijke herinneringen aan de super zalige tijd die ik hier gehad heb met mijne grote broer, maar ook met alle toffe, vrolijke, vrijgevige, grappige, lieve, behulpzame en interessante mensen hier in ons huisje!

De wereld wacht op me.

Lieve knuffel,

Jolien

Foto update!

Dag nacht!

Vanuit het eindelijk iets koelere Suriname (het is hier dan ook een kot in de nacht) heb ik de tijd gevonden om mijn foto's nog eens te uploaden en te becommentariëren! De foto albums KayaChildren en Life In La Paz zijn ondertussen verder aangevuld met de recentste foto's van mijn allerliefste schatjes van patatjes in Kaya en van alle leuke momenten met mijn collega's en tevens vriendinnen :). Daarnaast heb ik in Bolivië samen met Céline, nog een tripje naar de wondermooie Salar De Uyuni gemaakt, waarvan jullie alvast een aantal foto's kunnen bewonderen. Omdat mijn camera in het midden van de reis plots hennig bizar begon te doen, heeft Celine met haar camera de meeste foto's getrokkeb, die volgen dus nog. En dat geldt ook voor de reis die ik samen met haar en Marine heb gemaakt, in En Route Avec Celine Et Marine kunnen jullie alvast iets zien, maar het grootste deel van de foto's heeft Céline. En vermits zij nog samen met Marine tot begin mei gaat rondreizen, zullen we daar nog even op moeten wachten.

Zoals de meerderheid ondertussen wel weet ben ik toen ik amper drie dagen begonnen was aan het grote rondreis avontuur, op geheel onnoezele wijze mijn grote backpack kwijtgeraakt. De buschaufeur had na de immigratiecontrole het luik van de bus blijkbaar niet fatsoenlijk gesloten en door de afschuwelijk slechte staat van het wegdek in Paraguay is dat opengegaan en zijn de rugzak van mij en Marine en nog een meneer naar buiten getsjoept. Toen we na een busrit van 24 uur aankwamen in de hoofdstad, was de verrassing dan ook groot. Alles je op het moment dat alle koffers en bagage worden uitgeladen je jou spullen er gewoon niet tussen ziet liggen, krijg je het toch even spaans benauwd... Hoewel het feit dat je gewoon alles kwijt bent, pas veel later doorsijpelt. Ik had gelukkig mijn belangrijkste spullen (elektronisch gedoe, toiletgerief, fleeseslaapzak, boeken, herinneringsplakboek, en -wonder boven wonder- nog een extra t-shirt en ondergoed) in mijn kleine rugzak bij me, maar Marine had bv gewoon een tas met twee schriften, een boek en haar tandenborstel bij zich. Maar dat neemt niet weg dat ik wel al mijn kleren, schoenen, medicijnen,... en een aantal aandenkens uit Bolivië kwijt ben. En dat laatste vind ik nog het ergste. Want voor de rest kan het mij ondertussen al niet meer zo heel veel schelen. Ik heb in Brazilië het belangrijkste gekocht (dankjewel aan de extra steun van het thuisfront) en hier in Suriname heb ik ongelofelijk lieve huisgenootjes die mij al vanalles gegeven hebben (die bikini is mij toch te klein, die kleren passen niet meer in mijn koffer en ik vertrek donderdag,...). En daarbij was mijne garderobe toch niet voorzien op de gigantische hitte hier in Suriname. Want jongens toch, ondanks stortbuien tussendoor (het tweede regenseizoen is hier blijkbaar net begonnen) kan ik het klimaat in dit land niet anders omschrijven als een groot Center Parks zwembad. Inclusief alle enthousiaste drukpratende Nederlanders.

Over mijn avonturen onderweg naar Dimitri en hier bij mijne grote broer, ga ik binnenkort nog een keer schrijven. Het belangrijkste is dat ik na 3588km met de bus en 4133km in het vliegtuig, (België-Moskou is slechts 2400km) veilig tot hier ben geraakt en ik ondanks de vele onverwachte gebeurtenissen nog steeds zin heb in het grote Zuid-Amerika avontuur! Maar eerst even in de hangmat in Suriname bekomen :)

Liefs,
Jolien