Van Suriname naar Venezuela

Van Suriname naar Venezuela

Ik ben slechts drie dagen onderweg en ik kan al een nieuw blogbericht vullen met alles wat ik heb meegemaakt. Ik had nooit gedacht dat (alleen) reizen zo uitputtend indrukwekkend grensoverschrijdend zou zijn. Ik heb nog nooit zo'n intense dagen beleefd, momenten van puur geluk maar ook van op het randje psychisch instorten en het echt echt niet meer zien zitten. In drie dagen.


Nerveus om alleen te vertrekken en onwetend over wat mij te wachten zou staan of waar ik zou overnachten die avond, vertrok ik maandag richting de luchthaven van Paramaribo. De angst om alleen zijn werd opnieuw snel van de baan geveegd, toen ik in de bus een goudzoekende Nederlander ontmoette met kennissen in Curacao, die mij vast en zeker zouden helpen met een plek om te overnachten! Terwijl ik na de check-in aan het genieten was van het getrakteerde broodje pom en pompelmoes sapje, kwam plots de balie-mevrouw: "ik heb net bericht gekregen dat uw vlucht gecanceld is, als u even zou kunnen meekomen?". Niet dat het me veel kon schelen wanneer ik zou vertrekken, het enige probleem was dat ik geen Surinaams geld meer had om de bus terug te nemen. En door dat uit te spreken ging de bal aan het rollen! Van dat moment aan werd ik echt behandeld als een eregast! Met de Taxi bus werden we terug gebracht naar de stad (babbelend met een hippie verpleger uit Lyon die een jaar in Frans Cayenne aan het werk was), en afgezet bij het Queens hotel waar we een luxueuze  kamer toegewezen kregen. Zachte bedden, warme douche, leuke zeepjes én bodylotion, oh het was echt zalig om gratis van al die luxe te genieten!! Ook al was het niet nodig en had ik best nog een nacht bij Dimitri in zijn huisje kunnen blijven, toen de manager tegen de twee Venezuelanen bezig was over gratis hotel en eten, dacht ik, wow deze kans moet ik grijpen en "jazeker ik heb ook een plek om te overnachten nodig meneer..." Een cheque om in het nabije restaurant te gaan eten, een giga ontbijt met alles erop en eraan, nog een laatste bezoekje van Dimitri en terwijl ik aan middageten aan het denken was een klop op de deur van de food delivery man! Zotjes! Ik was echt in de wolken, zeker toen ik hoorde dat we opnieuw een overnachting op curacao zouden krijgen omdat de aansluitende vlucht vol zat en we dus dinsdag ochtend moesten vliegen!


Tot daar de zalige luxueuze tijd. Vergezeld door de twee Venezualeense mannen bleken we ondanks vertraging in Paramaribo, toch nog op tijd te zijn voor de aansluitende vlucht, waar we -onbegrijpelijk want vol- ook een ticket voor hadden. Nadat de mannen wat duane problemen hadden met tax free spullen en ik in paniek was omdat mijn bagage maar tot curacao zou gaan, zaten we plots dus op de 20 min durende vlucht naar Caracas! Ik begon wanhopig in mijn lonely planet te lezen -moest ondertussen het immigratieformulier invullen- en vroeg de Venezualezen advies over waar het veilig en betaalbaar was om te slapen, hoe ik in de stad moest geraken,... En ik besefte maar al te goed dat ik een maand geen Spaans meer had gesproken toen ik weer gewoon zat te knikken en lachen terwijl ik geen idee had wat hij aan het zeggen was.


Swat, veel te snel waren we in Caracas en terwijl we (hopend dat het erbij was) aan het wachten waren op de bagage, was de venezuelaan zo vriendelijk om te bellen naar een aantal hotels. Waarbij ik achterover viel van de belachelijk dure prijzen en het me eindelijk duidelijk werd wat hij al de hele tijd aan het uitleggen was. Alles is gigantisch duur als je het omrekent volgens de officiele wisselkoers (geld uit de muur halen via Visa valt daaronder). 1 dollar is dan 6,3 bolies, voor een hotel kamer betaal je dan minstens 47 euro. Er bestaat echter ook nog de zwarte markt, of parallel wisselkoers zoals ze het mooi noemen. 1dollar is dan plots 15 of 20 of 25 bolies waard afhankelijk met wie je wisselt. Want de voorwaarde is wel dat je cash geld moet hebben, dollars kan je hier nergens afhalen, daarvoor moet je naar het buitenland. Had ik dat in Suriname geweten. Enkele Spaanse benauwdheidsaanvallen en het aankomen van mijn kapotte zak bagage later (oef!) werd ik op sleeptouw genomen door de Venezuelanen. Ik had een punt bereikt dat ik echt over mijn toeren begon te geraken, de paniek bijna niet meer kon onderdrukken en nood scenario's mijn gedachten bombardeerden. Ik was al lang blij dat ik niet alleen was en werd echt goed behandeld (op een of andere manier zijn er altijd reddende engels in mijn buurt). Ik ruilde een beetje van de dollars die ik dankzij mijn verloren backpack in Paraguay nog bij me had en kreeg een lange lift (ipv een €50 taxi) tot in de stad, waar de kerels echt rondjes reden om mij in een veilige buurt aan een goed hotel te helpen (als we ooit in Belgie zijn bellen we je!). Ik was in shock bij het zien van zoveel onveilige buurten, prostituees langs de straten, travestieten en andere extravagante of ongure types. En ik kon alleen maar dankbaar zijn dat ik hier niet alleen aan het zoeken was met mijn duzend zakjes.


Uiteindelijk werd ik afgezet bij een hotel, goedkoop, wel oke en kon ik alleen maar denken aan slapen en ontsnappen van deze nachtmerrie. Ik kon echt niet meer helder denken, maar de mannen gaven mijn paspoort terug dat ik aan de receptie vergeten was, hielpen mij met mijn spullen, gaven mij hun gsm nummers, lieten mij het slot van de deur zien en lieten mij toen alleen. Trillend en niet wetend hoe ik het nu verder alleen moest redden, kon een koude douche mij een beetje kalmeren en viel ik op het harde bed in slaap. Die nacht drong het echter pas goed tot mij door waar ik terecht gekomen was. Ik zat in een Love hotel waar de lonely planet over schreef. Weinig liefde bij al die personen die hier op elk uur van de nacht een kamer voor een uurtje huren. Een scheten latende snurkende telefonerende man op een halve meter van mijn kop in de andere kamer, en ik snapte ook plots waarom er zoveel spiegels in de kamer waren. Que horror!! Brrr ik krijg er nog kriebels van.


Na een onrustige nacht en moed bijeengeschraapt te hebben, had ik mezelf overtuigd om gewoon alles stapje voor stapje aan te pakken: eerst brood kopen en na 20u iets te eten binnen krijgen bij de panederia op de hoek, dan een sim kaart, dan de man bellen om meer geld te ruilen (je kan het alleen via iemand die je 'kent' ruilen),...


Ik ben bij stap een blijven steken, want toen ik hulpeloos in de mega drukke zaak stond (type portugese ontbijt plek) uit te zoeken wat het systeem met die white boardjes was om iets te eten te krijgen, kwam er opnieuw een reddende engel aanvliegen! Ditmaal in de vorm van een opa die vroeger als host de wereld heeft gezien, graag zijn engels oefent, nu gids is, graag alles over zijn stad laat zien, mij onder zijn vleugels neemt, houdt van koffie drinken, met mij op zoek gaat naar een backpack, de metro samen neemt (de regering betaalde want het was 1 mei) en de weg naar de busterminal laat zien, morgen mij het centrum laat zien, via de panaderia manager mijn geld heeft geruild (het ging er allemaal nogal geheimzinnig aan toe, maar je moet het zo wel doen of je betaalt je blauw en iedereen doet het via via iemand die ze kennen), mij zijn huis, familie, tuin, foto albums liet zien (ik moest echt aan opa denken) en vooral mij vandaag naar een iets duurder maar veeeeeel beter veiliger en luxueuzer normaler goed hotel met internet en stopcontact en warm water en tv met fatsoenlijke big bang theory/friends/two and a half men zenders heeft gebracht!


Zodus ik voel me weer veilig en beschermd in de soms toch wel grote gevaarlijke onbekende wereld. Voor de psychologen onder ons: Ik kreeg vanmorgen ook plots het inzicht waarom veilig of onveilige (hechting) altijd met exploratiedrang gekoppeld wordt. Als je je niet veilig voelt, wil je in een cocon wegkruipen en heb je absoluut geen goesting om te gaan kijken wat er te zien is in de wereld, wat wel het geval is als je je veilig voelt. Logisch, maar het aan de levende lijve ondervinden was echt bizar.


Ik kan alleen maar afsluiten met de zalige vaststelling dat ook op de momenten waarop ik heel diep zit -en eigenlijk constant- mensen op mijn pad komen die goed voor mij zijn en mij helpen met datgene dat ik op dat moment nodig heb! Amai.


Lieve kus,
Jolien