Walvis gespot!!

Soms spreken beelden voor zich...

Het verhaal achter de foto:
In ons mini bootje vol toeristen voeren we koers naar de plek net buiten de baai waar al twee andere toeristenbootjes aan het dobberen waren. Dat moest de plek zijn waar de humpback whales op dat moment zwommen... Onze kapitein maakt de schitterende beslissing om links van de andere bootjes te gaan, iedereen staat recht, hmmm zijn er hier walvissen te spotten? James besluit zijn camera alvast te nemen en begint alles in te stellen, tot... WOOOOOOOOOOOW!!! Look at that!!! Oh my god!?! De walvis springt gewoon recht in zijn frame, op nog geen 30 meter van onze boot! Resultaat: een schitterende eerste foto, met wonder boven wonder de perfecte instellingen! En bootjes vol gelukkige toeristen! Man, zo blij dat wij waren!! :)

Hoe? Wat?! Nog maar een maand??

Ik werd vanochtend wakker met het volle besef dat het nog maar minder dan een maand is. Plots is het niet meer het zalige gevoel van eindeloos tijd te hebben en overal een beetje te kunnen blijven hangen als je daar zin in hebt. Opeens is het van: "oei, ja maar, ik wil dat en dat nog allemaal doen" en "oh nee, als ik terug thuis ben moet ik dit en dat doen...".

Nadat we in Macoa Katie in het busstation hadden afgezet (vreemd gevoel om iemand anders uit te zwaaien, tot nu toe was ik altijd degene die vertrok) hobbelde Carlos verder tot aan Ipiales. De grensstad zelf is uber lelijk, maar gelukkig kwamen we voor de prachtige gotische kerk die in de kloof boven de rivier gebouwd was. Indrukwekkend om die kerk daar zo te zien hangen! En al helemaal om 's ochtend om 6u je lichaam te voelen trillen van het geluid van de klokken dat door de canyon versterkt werd. Nog een laatste ochtendwandeling met Eric, samen koken in de keuken van de pastorij die duidelijk voorzien was op grote aantallen, maar waar wij bijna de enige gasten waren, nog wat rondhangen in het dorpje met een arepa con queso en tinto in de hand en toen was het tijd om Eric de juiste bus op te helpen...Toen waren ze nog met drie... De volgende ochtend vroeg uit de veren, want het zou de Carlos' eerste grensovergang zijn en zoals we al hadden verwacht ging dat gepaard met heel wat heen en weer geloop, rondgevraag en veel (onnodig) papier/stempel werk. Maar, we waren in een nieuw land! Nieuwe dingen om te ontdekken! Nieuwe mensen om te ontmoeten! Nieuw eten om uit te proberen! ...Of toch niet?

De eerste indruk van Ecuador was: hé dat lijkt een beetje op Peru en Bolivie... maar dan toch net niet. Enerzijds is het leuk om dingen terug te herkennen en het geeft een gevoel van 'de cirkel is rond'. Maar door de gelijkenissen is het moeilijk om dit land op zichzelf te appreciëren. Het is helemaal niet zo goedkoop als we verwacht hadden, en voor het eerst wijst niet alles zich vanzelf uit. Waar we in Colombia probeerden om een beetje van het toeristenpad af te gaan, lijken we er hier in Ecuador maar niet in te komen. Na vier dagen hebben we nog geen fatsoenlijk gesprek met een andere toerist gehad. En we belanden telkens in vreemd lege hostels. En die voelen nog leger aan nu we zonder Katie en Eric verder reizen (ook al blijft Emerald eten voor 5 personen maken, hahaha). De gratis toeristen boekjes van Colombia Facil waren toch wel echt gemakkelijk, maar kunnen we nu alleen nog maar gebruiken om het vuur aan te steken. Na duzend keer rondvragen bleek het hostel dat we in Otavalo op het oog hadden volzet te zijn (nee, zelfs geen plek om Carlos te parkeren) en Rose cottages met 6 grote, lege cottages, absurde instructies (what doesn't go into your mouth, doesn't go into the toilet) en een Kate en William verlovingsvlag in de receptie, bleek toch niet het alternatief te zijn waar we op hadden gehoopt. In het dorpje dat bekend stond om zijn leer, was alles veel duurder dan verwacht én bleken alle leerlooierijen gesloten te zijn. Een bezoekje aan het roofvogelpark bleek dan weer wel de moeite waard te zijn! Juist op tijd om de roofvogelshow mee te maken (op een super indrukwekkende locatie, een amfitheater juist aan de rand van de afgrond met uitzicht over de hele vallei) en een praatje met de Nederlandse eigenaar te maken. De volgende nacht deden we een poging om aan een 5000 meter hoog meer te kamperen, maar de bewaker liet ons niet meer binnen na 17u. En dus brachten we als sardienen in een Carlos blik de nacht door aan de ingang van het park. Bij het krieken van de dag waren we al weer uit de veren (helaas niet kwiek en monter of uitgeslapen) want zaterdag is marktdag! En dat was inderdaad de moeite! Souvenirs tot ze je de oren uit komen! En tot je weekbudget opgesoupeerd is...

Na het passeren van de evenaar kwamen we onverwachts terecht in Quito, een giga (chaotische) stad waar het ongelofelijk stresserend is om te rijden met alle eenrichtingsstraatjes en grote banen waar je na een verkeerde afslag voor 5km niet meer kan terugkeren. Twee nachten in een ander leeg hostel -naast de parqeadero- en een toertje in de (naar onze mening absoluut niet zo indrukwekkende, toch Unesco beschermde) historische binnenstad zijn we plots gefixeerd op alles wat met popular/toerist/highlights te maken heeft... We zijn zelfs zo wanhopig dat we andere toeristen volgen, om te zien of zij naar een interessante plek gaan :)

Zo dadelijk vertrekken we richting de kust, google en andere blogs vertellen ons dat er een mooie kustroute is en we willen heel graag naar Isla de la Plata (poor man's Galapagos) gaan, waar rond deze tijd de walvissen rondhangen! Stel je voor dat we tijdens het snorkelen de walvissen kunnen horen zingen...

Tot gauw!
Jolien

Met de jeep door het oerwoud...

Hallo daar!

Tijd om jullie nog eens op de hoogte te brengen van de laatste wendingen in mijn avonturen! Ik ben nog steeds ongelofelijk blij en dankbaar dat ik deze reis mag maken. Het is nog steeds ongelofelijk –als het niet constant zou gebeuren, zou je denken dat het toeval was- hoe alles klopt, hoe alles op mijn pad komt, hoe ik in een of andere flow zit en alles vanzelf gaat. En het leukste van al is, eenmaal in die flow is het niet zo moeilijk om erin te blijven! Ik die altijd dacht dat het uren meditatie of ingewikkelde yoga posities zou vereisen…

Op de boot van Playa Blanca naar Cartagena was ik aan de praat geraakt met Ana en Louis. Ook zij hadden hetzelfde vliegtuig naar Medellin en omdat Louis recent naar Guatape (een paar uur verderop) verhuisd bleek te zijn, nodigden ze me uit om samen met hen naar de ‘tweede grootste rots ter wereld’ te gaan. Foto’s van de dagtrip vind je hier! Terug in Medellin moest ik met pijn in the hart afscheid nemen van Marlen en Daniel –al denk ik dat ze mij na mijn creatieve en ‘zij-kunnen-dit-veel-beter-gebruiken-dan-ik’ bui, niet snel zullen vergeten J. En een heerlijke luxueuse bus (lees: zachte zetels en beenruimte) later, zat ik plots diep in de koffiestreek: heuvels en heuvels vol koffiestruiken, hier en daar in palmboom (huh groeien die niet alleen aan de kust?!) en prachtige uitzichten. Het was al donker toen ik uitstapte aan de afrit naar Salento en moest wachten op de bus die mij naar het dorp zou brengen. Toch een beetje eng, zo ergens afgedropt worden langs een vierbaansweg in den donkerte. Gelukkig werd er al onmiddellijk voor mij gezorgd en werd ik door een inwoner van het dorp tot voor de deur van La Serana (fotolink!) afgezet. Het hostel waar Becc zo enthousiast over vertelde in Costeno Beach. Het hostel waarvan de eigenaar bevriend was met Taita Carlos, de sjamaan. Het hostel waar ik tot rust kon komen. Alhoewel. 

Ik had besloten te wachten met mijn beslissing tot ik daar was, en na een dag met de juiste mensen te hebben opgetrokken, wist ik dat ik hier mijn Ayahuasca ceremonie wilde doen. Sommige zijn er helemaal ondersteboven van, anderen verwachten eens goed te gaan trippen en komen vaak teleurgesteld terug (what a waste of money!). Voor iedereen is de ervaring anders, voor mij was het als thuiskomen. Mijn lichaam reageerde de tweede nacht nog heviger op het Ayahuasca drankje –nu nog is het woord alleen al voldoende om misselijk te worden. En ik ben door de hel gegaan. Gelukkig waren Taita en al zijn krachtige helpers er om mij de weg naar de hemel te wijzen. Bij het aanbreken van de ochtend was zo, ma echt zooo blij en gelukkig…! Ik voelde mij zo verbonden met en deel van alles om mij heen, ik was echt in de zevende hemel… De muzikanten, de Taita met zijn verenkroon, de energie die werd opgebouwd, de blik in de ogen van de mensen die ik tegenkwam, de gesprekken achteraf, het herkennen van elkaars belevenissen. Een ongelofelijke ervaring, die naar meer smaakte… J

Mijn lichaam was helaas uitgeput van de ervaring en had rust nodig. Vrijwilligerswerk in de tuin van La Serana doen, klonk dan ook als muziek in de oren! Met de handen en voeten in de aarde ploeteren, nieuwe bedden aanleggen, wieden en zaaien in een prachtig landschap met prachtige mensen, wat wilt ne mens nog meer? Even speelde ik met de gedachte om hier tot het einde van mijn reis te blijven hangen. Maar zoals altijd maken de mensen die je tegenkomt je ervaring tot wat ze is, het zou niet meer hetzelfde zijn als alle leuke mensen vertrokken. Emerald en James, twee vrolijke Aussies met een hoekje af, waren namelijk van plan om hun reis verder te zetten met Carlos el dragon, hun oldtimer 4x4 Nissan jeep. Ze waren al 8 maanden onderweg van Mexico tot Colombia en hadden hier een Carlos aangeschaft, om zo verder tot in Patagonie te reizen. Carlos bleek groot genoeg om ook de andere leden van de gardin family mee te nemen:  Eric “noem maar een onderwerp en ik weet er alles van/ik heb al 10 000 km gehiked in mijn leven in alle mogelijke landschappen/ik ben product manager voor The Northern Face en weet dus alles over, euhm ja, alles/ik ben voor minstens 5 jaar aan het reizen/ik ben op rondreis door Zuid-Amerika maar laat mijn motor even achter om er met jullie op uit te trekken/ik hang het liefst aan de auto op hobbelige paden om filmpjes te maken/mijn volgende project is camelier worden en op een kameel dwars door Australie trekken…” en Katie, mijn Amerikaanse tweelingszus: 24 jaar, perfect even groot als mij, gebasket in high school, zelfde google chrome achtergrond, even weetgierig, haar hele leven in de Scouts gezeten en vooral “ik sla nooit eten af, ben verzot op zoete dingen en alles wat lekker is, oke, eigenlijk alles wat met eten te maken heeft J”.

Samen zijn we de Tatacoa woestijn ingetrokken en hebben we genoten van het prachtige steeds verbazende landschap. Het is zo een ongelofelijke vrijheid om een eigen auto te hebben! ‘s Avonds kampeerden we waar we goesting hadden en kon Emerald haar kookkunsten showen op ons kampvuur het wildkamperen en vuurtje stoken. We bleven sterrenkijken tot een kot in de nacht terwijl James acordeon speelde, en kregen samen de slappe lach om alle zotte verhalen. Ondertussen zijn we al een week samen aan het rondtrekken en zijn we een hechte groep geworden. Ik geniet er enorm hard van om samen met mensen rond te trekken ipv telkens ergens alleen aan te komen, coole mensen tegen te komen en dan weer afscheid te moeten nemen. Helaas komen Eric zijn motor onderdelen binnenkort aan in Salento en vertrekt Katies vliegtuig de 9e vanuit Medellin. Gelukkig heb ik nog even tijd om samen met Emerald en James Ecuador te verkennen voor ik over een dikke maand jullie allemaal zal terugzien!!

Heel veel liefs,

Jolien