Ik werd vanochtend wakker met het volle besef dat het nog maar minder dan een maand is. Plots is het niet meer het zalige gevoel van eindeloos tijd te hebben en overal een beetje te kunnen blijven hangen als je daar zin in hebt. Opeens is het van: "oei, ja maar, ik wil dat en dat nog allemaal doen" en "oh nee, als ik terug thuis ben moet ik dit en dat doen...".
Nadat we in Macoa Katie in het busstation hadden afgezet (vreemd gevoel om iemand anders uit te zwaaien, tot nu toe was ik altijd degene die vertrok) hobbelde Carlos verder tot aan Ipiales. De grensstad zelf is uber lelijk, maar gelukkig kwamen we voor de prachtige gotische kerk die in de kloof boven de rivier gebouwd was. Indrukwekkend om die kerk daar zo te zien hangen! En al helemaal om 's ochtend om 6u je lichaam te voelen trillen van het geluid van de klokken dat door de canyon versterkt werd. Nog een laatste ochtendwandeling met Eric, samen koken in de keuken van de pastorij die duidelijk voorzien was op grote aantallen, maar waar wij bijna de enige gasten waren, nog wat rondhangen in het dorpje met een arepa con queso en tinto in de hand en toen was het tijd om Eric de juiste bus op te helpen...Toen waren ze nog met drie... De volgende ochtend vroeg uit de veren, want het zou de Carlos' eerste grensovergang zijn en zoals we al hadden verwacht ging dat gepaard met heel wat heen en weer geloop, rondgevraag en veel (onnodig) papier/stempel werk. Maar, we waren in een nieuw land! Nieuwe dingen om te ontdekken! Nieuwe mensen om te ontmoeten! Nieuw eten om uit te proberen! ...Of toch niet?
De eerste indruk van Ecuador was: hé dat lijkt een beetje op Peru en Bolivie... maar dan toch net niet. Enerzijds is het leuk om dingen terug te herkennen en het geeft een gevoel van 'de cirkel is rond'. Maar door de gelijkenissen is het moeilijk om dit land op zichzelf te appreciëren. Het is helemaal niet zo goedkoop als we verwacht hadden, en voor het eerst wijst niet alles zich vanzelf uit. Waar we in Colombia probeerden om een beetje van het toeristenpad af te gaan, lijken we er hier in Ecuador maar niet in te komen. Na vier dagen hebben we nog geen fatsoenlijk gesprek met een andere toerist gehad. En we belanden telkens in vreemd lege hostels. En die voelen nog leger aan nu we zonder Katie en Eric verder reizen (ook al blijft Emerald eten voor 5 personen maken, hahaha). De gratis toeristen boekjes van Colombia Facil waren toch wel echt gemakkelijk, maar kunnen we nu alleen nog maar gebruiken om het vuur aan te steken. Na duzend keer rondvragen bleek het hostel dat we in Otavalo op het oog hadden volzet te zijn (nee, zelfs geen plek om Carlos te parkeren) en Rose cottages met 6 grote, lege cottages, absurde instructies (what doesn't go into your mouth, doesn't go into the toilet) en een Kate en William verlovingsvlag in de receptie, bleek toch niet het alternatief te zijn waar we op hadden gehoopt. In het dorpje dat bekend stond om zijn leer, was alles veel duurder dan verwacht én bleken alle leerlooierijen gesloten te zijn. Een bezoekje aan het roofvogelpark bleek dan weer wel de moeite waard te zijn! Juist op tijd om de roofvogelshow mee te maken (op een super indrukwekkende locatie, een amfitheater juist aan de rand van de afgrond met uitzicht over de hele vallei) en een praatje met de Nederlandse eigenaar te maken. De volgende nacht deden we een poging om aan een 5000 meter hoog meer te kamperen, maar de bewaker liet ons niet meer binnen na 17u. En dus brachten we als sardienen in een Carlos blik de nacht door aan de ingang van het park. Bij het krieken van de dag waren we al weer uit de veren (helaas niet kwiek en monter of uitgeslapen) want zaterdag is marktdag! En dat was inderdaad de moeite! Souvenirs tot ze je de oren uit komen! En tot je weekbudget opgesoupeerd is...
Na het passeren van de evenaar kwamen we onverwachts terecht in Quito, een giga (chaotische) stad waar het ongelofelijk stresserend is om te rijden met alle eenrichtingsstraatjes en grote banen waar je na een verkeerde afslag voor 5km niet meer kan terugkeren. Twee nachten in een ander leeg hostel -naast de parqeadero- en een toertje in de (naar onze mening absoluut niet zo indrukwekkende, toch Unesco beschermde) historische binnenstad zijn we plots gefixeerd op alles wat met popular/toerist/highlights te maken heeft... We zijn zelfs zo wanhopig dat we andere toeristen volgen, om te zien of zij naar een interessante plek gaan :)
Zo dadelijk vertrekken we richting de kust, google en andere blogs vertellen ons dat er een mooie kustroute is en we willen heel graag naar Isla de la Plata (poor man's Galapagos) gaan, waar rond deze tijd de walvissen rondhangen! Stel je voor dat we tijdens het snorkelen de walvissen kunnen horen zingen...
Tot gauw!
Jolien
Geen opmerkingen:
Een reactie posten