Hallo daar!
Tijd om jullie nog eens op de hoogte te brengen van de
laatste wendingen in mijn avonturen! Ik ben nog steeds ongelofelijk blij en
dankbaar dat ik deze reis mag maken. Het is nog steeds ongelofelijk –als het niet
constant zou gebeuren, zou je denken dat het toeval was- hoe alles klopt, hoe
alles op mijn pad komt, hoe ik in een of andere flow zit en alles vanzelf gaat.
En het leukste van al is, eenmaal in die flow is het niet zo moeilijk om erin
te blijven! Ik die altijd dacht dat het uren meditatie of ingewikkelde yoga
posities zou vereisen…
Op de boot van Playa Blanca naar Cartagena was ik aan de
praat geraakt met Ana en Louis. Ook zij hadden hetzelfde vliegtuig naar
Medellin en omdat Louis recent naar Guatape (een paar uur verderop) verhuisd bleek
te zijn, nodigden ze me uit om samen met hen naar de ‘tweede grootste rots ter
wereld’ te gaan. Foto’s van de dagtrip vind je hier! Terug in Medellin moest ik
met pijn in the hart afscheid nemen van Marlen en Daniel –al denk ik dat ze mij
na mijn creatieve en ‘zij-kunnen-dit-veel-beter-gebruiken-dan-ik’ bui, niet
snel zullen vergeten J.
En een heerlijke luxueuse bus (lees: zachte zetels en beenruimte) later, zat ik
plots diep in de koffiestreek: heuvels en heuvels vol koffiestruiken, hier en
daar in palmboom (huh groeien die niet alleen aan de kust?!) en prachtige
uitzichten. Het was al donker toen ik uitstapte aan de afrit naar Salento en
moest wachten op de bus die mij naar het dorp zou brengen. Toch een beetje eng,
zo ergens afgedropt worden langs een vierbaansweg in den donkerte. Gelukkig
werd er al onmiddellijk voor mij gezorgd en werd ik door een inwoner van het dorp
tot voor de deur van La Serana (fotolink!) afgezet. Het hostel waar Becc zo enthousiast
over vertelde in Costeno Beach. Het hostel waarvan de eigenaar bevriend was met
Taita Carlos, de sjamaan. Het hostel waar ik tot rust kon komen. Alhoewel.
Ik
had besloten te wachten met mijn beslissing tot ik daar was, en na een dag met de
juiste mensen te hebben opgetrokken, wist ik dat ik hier mijn Ayahuasca
ceremonie wilde doen. Sommige zijn er helemaal ondersteboven van, anderen
verwachten eens goed te gaan trippen en komen vaak teleurgesteld terug (what a waste
of money!). Voor iedereen is de ervaring anders, voor mij was het als
thuiskomen. Mijn lichaam reageerde de tweede nacht nog heviger op het Ayahuasca
drankje –nu nog is het woord alleen al voldoende om misselijk te worden. En ik
ben door de hel gegaan. Gelukkig waren Taita en al zijn krachtige helpers er om
mij de weg naar de hemel te wijzen. Bij het aanbreken van de ochtend was zo, ma
echt zooo blij en gelukkig…! Ik voelde mij zo verbonden met en deel van alles
om mij heen, ik was echt in de zevende hemel… De muzikanten, de Taita met zijn
verenkroon, de energie die werd opgebouwd, de blik in de ogen van de mensen die
ik tegenkwam, de gesprekken achteraf, het herkennen van elkaars belevenissen.
Een ongelofelijke ervaring, die naar meer smaakte… J
Mijn lichaam was helaas uitgeput van de ervaring en had rust
nodig. Vrijwilligerswerk in de tuin van La Serana doen, klonk dan ook als
muziek in de oren! Met de handen en voeten in de aarde ploeteren, nieuwe bedden
aanleggen, wieden en zaaien in een prachtig landschap met prachtige mensen, wat
wilt ne mens nog meer? Even speelde ik met de gedachte om hier tot het einde van
mijn reis te blijven hangen. Maar zoals altijd maken de mensen die je tegenkomt
je ervaring tot wat ze is, het zou niet meer hetzelfde zijn als alle leuke
mensen vertrokken. Emerald en James, twee vrolijke Aussies met een hoekje af, waren
namelijk van plan om hun reis verder te zetten met Carlos el dragon, hun oldtimer
4x4 Nissan jeep. Ze waren al 8 maanden onderweg van Mexico tot Colombia en
hadden hier een Carlos aangeschaft, om zo verder tot in Patagonie te reizen. Carlos
bleek groot genoeg om ook de andere leden van de gardin family mee te nemen: Eric “noem maar een onderwerp en ik
weet er alles van/ik heb al 10 000 km gehiked in mijn leven in alle mogelijke
landschappen/ik ben product manager voor The Northern Face en weet dus alles
over, euhm ja, alles/ik ben voor minstens 5 jaar aan het reizen/ik ben op
rondreis door Zuid-Amerika maar laat mijn motor even achter om er met jullie op
uit te trekken/ik hang het liefst aan de auto op hobbelige paden om filmpjes te
maken/mijn volgende project is camelier worden en op een kameel dwars door
Australie trekken…” en Katie, mijn Amerikaanse tweelingszus: 24 jaar, perfect
even groot als mij, gebasket in high school, zelfde google chrome achtergrond, even
weetgierig, haar hele leven in de Scouts gezeten en vooral “ik sla nooit eten
af, ben verzot op zoete dingen en alles wat lekker is, oke, eigenlijk alles wat
met eten te maken heeft J”.
Samen zijn we de Tatacoa woestijn ingetrokken en hebben we genoten
van het prachtige steeds verbazende landschap. Het is zo een ongelofelijke
vrijheid om een eigen auto te hebben! ‘s Avonds kampeerden we waar we goesting
hadden en kon Emerald haar kookkunsten showen op ons kampvuur het wildkamperen
en vuurtje stoken. We bleven sterrenkijken tot een kot in de nacht terwijl James
acordeon speelde, en kregen samen de slappe lach om alle zotte verhalen.
Ondertussen zijn we al een week samen aan het rondtrekken en zijn we een hechte
groep geworden. Ik geniet er enorm hard van om samen met mensen rond te trekken
ipv telkens ergens alleen aan te komen, coole mensen tegen te komen en dan weer
afscheid te moeten nemen. Helaas komen Eric zijn motor onderdelen binnenkort
aan in Salento en vertrekt Katies vliegtuig de 9e vanuit Medellin. Gelukkig heb
ik nog even tijd om samen met Emerald en James Ecuador te verkennen voor ik
over een dikke maand jullie allemaal zal terugzien!!
Heel veel liefs,
Jolien
Geen opmerkingen:
Een reactie posten